✧ 盜 墓 筆 記

อืม อยากกรี๊ดแตก อยากกรีดร้อง แต่ไม่รู้จะลงที่ไหน (ก็เหมือนว่าช่วงนี้จะลงมั่วไปหมด กร๊าก)
เป็นว่ามาในนี้แล้วกัน ร้างเหลือเกิน

จะเรียกว่ารีวิวดีไหม?
เอาง่ายๆดีกว่าเนอะ

ช่วงนึงที่ผ่านมานี้ เราบ้า(เป็นบ้าเป็นหลัง)เรื่อง “บันทึกจอมโจรสุสาน” (盜墓筆記 The Lost Tomb) แปลไทยของสยามอินเตอร์ถึงเล่มที่ 6 แล้วค่ะ
กรี๊ดแตกเป็นบ้าเป็นหลังกระทั่งว่าอยากแต่งฟิคเหลือเกิน (แต่ปัญหาใหญ่หลวงมากคือไม่มีเวลา O<< #ที่ดองอยู่ก็จะสิบแล้ว)


เป็นบันทึกของโจรขุดสุสานนั่นเองค่ะ (ตรงตัวเชียว) ทั้งนี้ ถ้าจะหาซื้อระวังซื้อผิดเป็นเรื่อง คนขุดสุสาน นะคะ อันนั้นมีภาคสองออกมาแล้ว พูดเลยว่าตามกันเหงื่อท่วมแน่นอนค่ะ

บันทึกสุสานเป็นบันทึกของตัวเอก — อู๋เสีย ทายาทตระกูลอู๋ สมัยรุ่นคุณปู่เป็นโจรขุดสุสาน คุณปู่ทิ้งบันทึกสุสานไว้ให้อู๋เสียอ่านเล่นๆ ตัวเอกของเราประกอบอาชีพขายของเก่าค่ะ (ของเก่าคือของที่ลักลอบขุดมาจากสุสาน ของหายากสมัยราชวงศ์ก่อนๆ) โดยมีอาสามของเขา เป็นโจรขุดสุสาน ไปๆมาๆก็ได้ไปร่วมวงคว่ำกรวยกับเขาด้วย จึงมีบันทึกเล่มนี้เกิดขึ้นมา(แล้วหกเล่มจากทั้งหมด 9 เล่มค่ะ)

ซึ่งการร่วมคว่ำกรวยครั้งแรกของเขานี่เอง ทำให้รู้จักบุคคลเพิ่มมากมายที่ล้วนแต่มีประสบการณ์อันน่าทึ่ง
ขอแนะนำเฉพาะตัวที่เด่นๆสำหรับเรานะคะ เพราะถ้าไม่เด่นสำหรับเราจริงๆ เราจำชื่อไม่ได้ค่ะ #จริงใจ

อู๋เสีย – พระเอกของเรื่อง เจ้าของร้านขายของเก่าตามความฝันที่อยากจะเป็นเถ้าแก่น้อย ไม่สนใจเรื่องคว่ำกรวยที่สืบมาตั้งแต่รุ่นปู่แต่อย่างใด (สุดท้ายก็ได้ไปผจญโลกอยู่ดี…)

อู๋ซันเสิ่ง – หรืออาสามของอู๋เสียนั่นเอง เป็นคนเจ้าแผนการ เหลี่ยมจัด แต่รักหลานเป็นที่สุด เขาเป็นหนึ่งในมือฉมังเรื่องการคว่ำกรวย มีปริศนามากมายในตัวเขา ยากที่จะเดาได้ว่าคิดอะไรอยู่

พานจื่อ – เรียกว่าเป็นมือขวาของอาสาม เป็นคนที่อาสามไว้วางใจมากที่สุด ซื่อตรง มุมานะ นับถือในตัวอาสามมากถึงขั้นที่ว่าสามารถตายแทนได้ อดีตเคยเป็นทหารมาก่อน จึงมีความสามารถในการเอาตัวรอดสูง

นายอ้วนหวัง – มืออาชีพนักคว่ำกรวย ตัวอ้วนท้วมแต่ว่องไว ประสบการณ์การคว่ำกรวยถือว่าไม่เป็นสองรองใคร ละโมบโลภมากแต่เอาพอไม่ตาย กล้าเสี่ยง ไม่ฉลาดแต่หลักแหลม ขี้เล่นและกวนตีนมาก

จางฉี่หลิง (เหมินโหยวผิง, เสี่ยวเกอ) – พระเอกของเรื่อง เป็นบุคคลปริศนาที่มีทักษะดีเยี่ยม พูดน้อย ไม่ค่อยแสดงสีหน้า ความทรงจำของเขาขาดหาย การออกขุดสุสานเป็นเสมือนการเดินทางเผื่อตามหาความทรงจำของตัวเอง อาวุธคู่กายคือกระบี่นิลดำ ที่ตัวมีรอยสักรูปกิเลนอยู่

นายแว่นดำ และ เซี่ยอี้ฮัว(เซี่ยอี้เฉิน) เราขอยังไม่พูดถึงค่ะ ที่จริงก็อยากพูดถึงนายแว่นดำ แต่แบบ เอาไว้ก่อนนะ รอเล่ม 7 ออกจะเขียนให้บลอคนึงเลย (ฮา)

นิยายเล่มนี้เป็นนิยายจีนกลางค่ะ เป็นยุคสมัยเก่าสักหน่อย ยังไม่มีเครื่องมือสื่อสารอย่างสมาร์ทโฟนเหมือนตอนนี้ ถ้าเทียบกับกล้อง ยุคสมัยนั้น กล้องดิจิตอลถือเป็นของใหม่ค่ะ (จะได้กะยุคกันถูก) แต่บอกเลยว่า เรื่องนี้คนแปลของสยามอินเตอร์ฯ แปลออกมาดีมากกกกกก คือภาษาอ่านง่ายมาก ใช้ภาษาร่วมสมัย(แต่ไม่วิบัติ) อ่านสนุก และที่สำคัญคือไม่ค่อยเบือนความหมายด้วยค่ะ สุดยอดเลยยยยย
มีคนบอกว่าเล่ม 1 ไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่ถ้าเทียบกับเล่มที่เหลือ แต่สำหรับเรา เล่ม 1 นี่ก็แทบวางไม่ลงแล้วนะคะ เล่มอื่นๆยิ่งไม่ต้องพูดถึง จบเล่มทีนี่แทบดิ้น การตัดตอนแบบอยากให้รู้ต่อนี่มันทรมานมากเลยค่ะ (เมื่อไหร่ 7 จะออกคะ….) ตอนอ่านก็กระจุยจอ สครีมน้ำหลากในทวิตเป็นพักๆ น่าสงสารคนตามไทม์ไลน์มากๆ ฮือ

เข้าประเด็น เราโคตรชอบ เสี่ยวเกอ และเราโคตรชอบ เสี่ยวเกออู๋เสีย!!! (ใช่ค่ะ… แพริ่ง…..)
อ่านมาตั้งกะเล่มแรกเราก็มโนคู่นี้ซะแล้ว… ยิ่งอ่านมายันเล่ม 6 นี่คือแบบ… อยากกัดฉีกหนังสือเคี้ยวใส่ปากละเกิ๊นนนนนนน โมเอะเกินใจจะทานทน ฮว่ากกกกกกกกกกกก แม่พระะะะะะ ไม่รู้จะฟหกดเาสวยังไงดีถึงจะคายความโมเอะของคู่นี้ออกมาได้ อ่านแล้วจะเป็นบ้า (หรืออาจจะเป็นไปแล้ว)

**สปอยล์และกรีดร้อง**
คือแบบอู๋เสียมองบ่อยจนแทบรู้แล้วอ่ะว่าตอนนี้เสี่ยวเกอคิดอะไรอยู่ ทุกการเคลื่อนไหวของเสี่ยวเกอมีความหมาย แล้วก็ไปพยายามทำความเข้าใจชีวิตเสี่ยวเกอ คือแบบ เสี่ยวเกอไปไหน ติดต่อยังไง เสี่ยวเกอทำอะไร ทำไมเสี่ยวเกอทำแบบนี้ อยู่ๆแม่งก็ เสี่ยวเกอ เสี่ยวเกอ เสี่ยวเกอๆๆ อ๊ากกกก ยิ่งเล่ม 6 นี่เสี่ยวเกอเสียความทรงจำอีกรอบ คืออู๋เสียไม่ปล่อยเลยอ่ะ โคตรโอ๋ โคตรดูแล โคตรตามใจ แล้วเสี่ยวเกอจากแรกๆผ่านมานี่โคตรเย็นชาเลยนะ พอเล่มนี้แบบ อ้อนนิดๆ อ่านแล้วจะบ้าตาย แม่งพีคคคคคคคคคค อู๋เสียแม่งกำไรมาก พูดเลยยยยย แต่เสี่ยวเกอก็มีทีท่าของเขาอ่ะ ช่วงเล่ม 5 นี่เหมือนเป็นห่วงนะแต่ไม่อยากบอก โอยยยยยย โมเอะไปจักรวาลหน้า เวลามีเรื่องอะไรที่เสี่ยวเกอหายตัวไป อู๋เสียจะมั่นใจมากว่าเดี๋ยวก็ได้เจอกันอีก (อ้างอิง : “เสี่ยวเกอของผมไม่ใสซื่อขนาดนั้นหรอก” อ่านท่อนนี้แล้วขำด้วยจิกหมอนด้วย กร๊ากกกก)
ช่วงที่อู๋เสียเห็นนายแว่นดำดูซี้กับเสี่ยวเกอ คือออกท่าทางหึงด้วยอ่ะ ทำไมอ่ะทำไมมมมม แล้วพอตาแว่นดำมาตีซี้กับอู๋เสีย อู๋เสียก็เป็นมิตรด้วย แล้วอะไรคือการที่เสี่ยวเกอชอบเข้ามาขัด ไม่ก็ยืนอยู่ไม่ไกล คือสังเกตุการณ์ทำไม นี่เฟล่อนคิดเยอะนะ เยอะะะะะะะะะ
**จบการสปอยล์และกรีดร้อง**
จากนั้น เฟล่อนก็เข้าสู่ช่วงการหาแฟนอาร์ตค่ะ หายากจรุง O<<
ก็ถึงขั้นไปรื้อมาทั้ง pixiv เพื่อไล่เก็บ และตอนนี้กำลังลงมือกับ Weibo อยู่ (อาห์…)
คนใน youtube ก็มี fanmade ออกมาเต็มเลยค่ะ น้ำตาจะไหล ขอแชร์นะคะ

(แชร์จริงค่ะ)
อันนี้คุณแมลงปอยิ้มส่งมาให้ค่ะ (คนเม้ามอยเรื่องนี้หนึ่งเดียวของหนูวววววว์)

กรุณาดูแบบมีซับ น้ำตาจิแชร์…

ที่จริงมีอีกสองสามอัน แต่ว่าอยากแปลเนื้อเพลงด้วย (เป็นบ้าไปแล้ว) เด๋วจะทยอยเอามาลง
คู่นี้แม่งไม่ทน พูดเลออออออออ

▀▄▀▄▀▄▀▄▀▄▀▄▀▄▀▄

หลังจากที่ตัดสินใจได้แล้วว่าเราจะสครีมที่ไหน ต่อไปจะมารีวิว(?)เรื่อง “ว๊าบๆ พิภพมหัศจรรย์”, “คู่สืบต่างภพ”(เหมือนเคยสครีมที่อื่นแล้วแต่จะเอามาลงอีก), “ก๊วนป่วนแดนพิศวง” , “ผู้พิทักษ์สองภพ” และอีกมากมาย (เด๋วนะ ทำไมมีแต่นิยายจีน…)

ยังเล่น wp ไม่ค่อยเป็นเท่าไหร่ อยากเจาะทะลุไปตั้งให้ฟอนท์มันเล็กกว่านี้จัง ฮือ

Advertisements

5 thoughts on “✧ 盜 墓 筆 記

  1. โอย ตาย ขุ่นน้องเพิ่งมาเห็นรีวิวนี้ค่ะ มีพาดพิงด้วย ว๊าย เขินชรุง //v//

    เรื่องนี้คือแบบ อ่านไปกัดหมอนไป นี่จะให้จิ้นหรือไม่ให้จิ้นคะ!! นี่มันนิยายธรรมดา นี่มันนิยายปกติ แต่ทำไมความสัมพันธ์ของสองคนนี้มันใกล้ชิดกันขนาดนี้ค้าาาา /ฉีกไส้หมอนมากินอย่างดุเดือด พอจะไม่จิ้น คิดว่าจะไม่จิ้น ทันใดนั้นฉากโมเม้นต์ก็พุ่งชน แง พอคิดว่าจะจิ้นเต็มสูบแล้วนะ ขุ่นหนานไพ่คนเขียนแกก็จับพรากอีก แงงงง ;____; อาหนานไพ่ชอบรังแกสาววายยยยยยยย

  2. ตอนนี้เล่ม7มาแล้วนะคะ!!! //เข้ามากระโดดบั้มพ์ใส่แล้วแบมือทวงสัญญา
    คืออยากสครีมค่ะ แต่อยากอ่านคนอื่นสครีมมากกว่า//7//
    ขนาดเล่มหกยังขนาดนี้แล้ว เล่มเจ็ดนี่คงยาวแน่555
    ปอริ่ง. เชียร์คู่นี้เหมือนกันค่ะ มันคือความธรรมดาในความไม่ธรรมดา!! ความห่วงใยและมิตรภาพระหว่างลูกผู้ชาย!!! /ลอยขึ้นฟ้าแล้วระเบิดตัวเอง

    • โอยยยยยยย สครีมมาเลยค่ะ
      เราสครีมไม่เป็นภาษาและไม่ได้นอนเลยวันนั้น กร๊ากกกกกกกกกก

      มันช่างงงงง ฟินมากกกกก

      แงงงงงงงงงงงงงง

  3. ตอนอ่านแรกๆ พยายามไม่คิดอะไรทั้งๆที่มีต่อมวายในตัว อ่านเล่ม7 เจอตอนที่เสี่ยวเกอพูดประมาณว่า ดีที่นายไม่ตาย อะไรทำนองนี้ จำคำพูดเป๊ะๆไม่ได้ อื้อหือ ต่อมวายแทบแตก555

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s