[Free! Fanfiction]: In touch – 3

[Free! Fanfiction]: In touch – 3

Pairing: Mako*Haru

Rate : PG

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ผมค้นพบว่า สิ่งที่ทำให้โลกนี้สดใส

ไม่ได้จำกัดอยู่ที่รอยยิ้ม…

เหมือนเคยได้ฟังจากที่ไหนสักแห่ง ตัวคนบอกเล่าที่เรียกกันว่า ‘เขา’ …

 

เขาว่ากันว่า…

 

เขาว่ากันว่า… การที่เอาแต่คิดถึงใครสักคนแทบจะตลอดทั้งวันนั้น แปลว่าเขาคนนั้นเป็นคนพิเศษของคุณเข้าแล้ว

 

นึกได้แล้วก็เอาแต่ยิ้มอย่างนึกขัน ชายร่างสูงใหญ่หัวเราะในลำคอกับตัวเอง ขณะที่ขาก้าวขึ้นบันได

วันนี้อากาศก็ดีเหมือนเมื่อวาน แม้ว่ากำลังจะเข้าช่วงหน้าร้อนแล้ว แดดยามเช้ายังไม่โหดร้ายเท่าไรนัก ช่วงเวลาตอนเช้าในเส้นทางเดินไปโรงเรียน ยังคงสดใสเหมือนเมื่อวาน

 

“อรุณสวัสดิ์จ้ะ ทาจิบานะคุง”

 

เสียงคุณป้าที่ออกมารดน้ำต้นไม้กระถางเล็กหน้าบ้านทักทายเขา

 

“อรุณสวัสดิ์ครับ” มาโคโตะยิ้มรับ ก่อนจะสังเกตที่กระถางต้นไม้นั้น “โอ้โห… มันออกดอกแล้วนี่ครับ? ดอกเล็กๆแบบนี้น่ารักดีจัง”

 

“ออกทุกกระถางเลยจ้ะ อยากแบ่งไปรึเปล่า? ป้าตัดเป็นช่อเล็กๆให้ไหม?”

 

“อย่าดีกว่าครับ” มาโคโตะยิ้มสดใส ทอดตามองดอกไม้กระจิ๋วหลิวเหล่านั้นรับละอองน้ำก้านไหวไปมา “ผมว่ามันอยู่กับต้นของมันแบบนี้ดีกว่า ตัดมาผมเสียดาย”

 

เจ้าของกระถางน่ารักหัวเราะขำ เห็นคนตรงหน้ามาตั้งแต่ตัวเล็กๆจนสูงใหญ่ ใจดีและอ่อนโยนมาตั้งแต่เด็กไม่เปลี่ยนไปเลย

 

“ถ้ามันยังอยู่ที่ต้น ผมผ่านมาทางนี้จะได้เห็นทุกวันไงครับ” รอยยิ้มผุดขึ้นอีกครั้งจากใบหน้าที่อ่อนโยน

 

“จ้ะ” คุณป้ารับคำ “แต่ถ้าอยากแบ่งไปสักกระถางก็ได้เลยนะ”

 

“ขอบคุณมากครับ” มาโคโตะยืนเต็มความสูง “ผมไปก่อนล่ะครับ”

 

“อื้ม! ฝากทักทายนานาเสะคุงด้วยล่ะจ้ะ”

 

ร่างสูงโค้งรับก่อนจะวิ่งขึ้นบันไดทีละสองขั้น

“ฮารุ?” มาโคโตะยืนอยู่หน้าบานประตูห้องน้ำเหมือนทุกเช้า ในมือมีผ้าขนหนูเตรียมไว้ “ฉันเข้าไปนะ?”

 

เจ้าของบ้านยังคงจ่อมตัวเองอยู่ในอ่างอาบน้ำที่รองน้ำไว้จนเกือบเต็ม รอกระทั่งอีกฝ่ายมายืนด้านข้างอ่างและยื่นมือออกมารับเขา มือเรียวจึงตอบรับและยอมให้ร่างของตัวเองโดนรั้งขึ้นจากน้ำ

 

“วันนี้กินก่อนจะลงไปแช่น้ำเหรอ?”

 

ฮารุกะพยักหน้าเพื่อตอบคำถามนั้น

 

“งั้นวันนี้เราก็ได้ออกกันเร็วหน่อยเนอะ ตอนเช้าจะได้ว่ายที่สระโรงเรียนนานอีกนิดนะ”

 

ระหว่างที่เดินมาหาเจ้าของบ้านที่ห้องอาบน้ำ ร่างสูงเหลือบเห็นกระเป๋านักเรียนเตรียมพร้อมอยู่ข้างประตูห้องนั่งเล่นแล้วก็ยิ้มออกมา

 

เตรียมพร้อมแบบนี้แปลว่าอยากไปที่สระเร็วๆแล้วสินะ ถ้ายิ่งสายแดดก็อาจจะแรงมากขึ้น…

ฮารุกะมองหน้ายิ้มๆนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ใบหน้ายิ้มแย้มที่เขาเห็นมาตลอดตั้งแต่เด็ก ทั้งอ่อนโยน ช่างสังเกต จนรู้ใจเขาไปเสียทุกอย่าง

 

มาโคโตะสบดวงตาสีน้ำทะเลแล้วยิ้มออกมาอีกครั้ง “งั้นแต่งตัวแล้วรีบไปโรงเรียนกันเถอะ เนอะ?”

ระหว่างทางที่เดินไป แทบไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากเจ้าของใบหน้าที่เรียบเฉยนั้น แต่โลกของมาโคโตะก็ยังคงสดใส เหมือนท้องฟ้าที่เป็นสีฟ้าสด มีกลุ่มก้อนเมฆสีขาวเล็กๆประปรายผืนฟ้า ใบไม้สีเขียวสดที่ไหวกิ่งก้านยามต้องลม ราวกับเขาเห็นทุกอย่างในสายตาสดใสไปเสียหมด เช่นเดียวกับคนที่เดินอยู่ข้างตัว ภายใต้สีหน้าเรียบเฉยนั้น คงกำลังคิดถึงสระว่ายน้ำที่โรงเรียนอย่างอดใจที่จะลงไปว่ายไม่ไหวแล้วก็ได้

 

ร่างสูงหลุดขำในลำคอออกมาเบาๆ

 

“อะไรเหรอ?” ฮารุกะย่นคิ้วเล็กๆอย่างสงสัย จู่ๆอีกฝ่ายก็หัวเราะเบาๆขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

 

“อื้ม ฉันคิดถึงดอกไม้ดอกจิ๋วเมื่อเช้าน่ะ”

 

“ยังไงนะ?” ฮารุกะยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่… ดอกไม้ดอกเล็กๆแล้วมันยังไงต่อ?

 

“ตอนมันโดนรดน้ำน่ะ ก้านมันก็ไหวไปมากับกลีบดอกเล็กกระจิ๋ว พอรับน้ำแบบนั้นแล้วมันก็ดูร่าเริงดีน่ะ…”

 

ร่างโปร่งเคลื่อนนัยน์ตาไปทางอื่น…

หรือนี่อาจจะเป็นเรื่องเกินความสามารถที่เขาจะเข้าใจได้ ต่อให้เขารู้จักมาโคโตะมาตั้งแต่สมัยเด็กก็ตาม ยังอาจจะมีบางจุดที่เขาเข้าไม่ถึง จึงไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด …ว่าตกลงดอกไม้โดนรดน้ำต้นไม้ ดอกไม้ร่าเริง… แล้วอะไรทำให้หลุดขำออกมาได้ล่ะ?

 

หรือเดี๋ยวนี้มาโคโตะสามารถหัวเราะกับลมกับฟ้าได้แล้ว…

เป็นขั้นกว่าของการยิ้ม?

“…เหมือนฮารุเลยล่ะ”

 

“อะไรนะ?” ฮารุกะไม่เข้าใจของจริงแล้วตอนนี้

 

“เหมือนฮารุเวลาได้อยู่ในน้ำไง ยิ่งอากาศค่อนข้างร้อนแบบนี้ ฮารุจะดูร่าเริงเป็นพิเศษเลย”

 

คนฟังได้ยินแล้วก็นึกถึงตัวเอง… เขาร่าเริงเวลาอยู่ในน้ำ?

ฮารุกะไม่เห็นจะจำได้ว่าเขาไปกระดี๊กระด๊าตอนไหน ในหัวเป็นภาพตัวเขาเองที่ทำตัวเหมือนนางิสะ…

ไม่มั้ง…

 

ฮารุกะสะบัดหัวตัวเองไปมาเพื่อลบภาพตลกๆและสุดแสนจะขัดตาในสมอง

“ฉันไม่ได้หมายถึงฮารุเป็นเหมือนนางิสะหรืออะไรแบบนี้หรอกนะ” มาโคโตะยิ้มขำ “ฉันแค่เปรียบเปรยเฉยๆน่ะเรื่องดอกไม้ ไม่มีอะไรหรอก”

 

คนฟังหรี่ตามอง…

เขารู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายจะเดาได้ว่าเขาคิดอะไร ต่อให้สีหน้าเขาจะเรียบเฉยขนาดไหนก็ตาม

 

“คิดอะไรไปเรื่อยนะ…” เสียงเรียบแย้งติงแบบไม่ได้คิดอะไรมาก

 

“ฮะ ฮะ เวลาเจออะไรก็คิดถึงฮารุทุกทีเลย” เสียงทุ้มลึกหัวเราะอารมณ์ดี “ขอโทษนะ ฉันไม่ได้จะหยอกอะไรหรอกนะ”

 

ฮารุกะพยักหน้าแล้วเบือนไปทางอื่น พยายามไม่สนใจอีกฝ่ายไปตลอดทางจนถึงโรงเรียน…

ด้วยประโยคหนึ่งที่ดังสะท้อนไปมาในหัวของเขา…

ชายสี่คนนั่งหลบแดดจ้าอยู่บริเวณเพิงประตูทางออกดาดฟ้า เสียงดังร่าเริงดังมาจากคนผมสีอ่อนเสียส่วนใหญ่ โดยมีเสียงทุ้มกว่าคอยตัดมุกพร้อมขยับแว่นอยู่เป็นระยะๆ มาโคโตะได้แต่หัวเราะในหัวข้อที่เพื่อนๆคุยกัน สายตาเหลือบมองคนข้างตัวที่ตั้งใจคีบปลาย่างและไข่ม้วนเข้าปาก ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจเสียงดังรอบข้างเท่าไรนัก

คนตัวใหญ่มองดูในกล่องข้าวของตัวเอง และคีบกับข้าวบางส่วนให้คนข้างตัว ที่ดูจะเสียดายเมื่อปลาในกล่องพร่องลงไปกว่าข้าวเสียเยอะ

 

“ฉันให้ปลาหมึกหวานนะ แม่ฉันใส่ลงมาเยอะเลย” มาโคโตะคลี่ยิ้ม

 

ฮารุกะพยักหน้ารับหงึกหงักโดยไม่พูดอะไร แต่ในสายตามองดูราวกับเจ้าของเรือนผมสีดำจะร่าเริงขึ้นมาไม่น้อย

 

“นี่ๆ ฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟังล่ะ~!” เสียงเพื่อนตัวจิ๋วของเขาเปิดประเด็นอีกครั้ง “เมื่อตอนเช้าน่ะ เรย์จังโดนสาวดักเรียกด้วยล่ะ!”

 

“เห~?” มาโคโตะรับคำอย่างสนใจไม่น้อย

 

“เดี๋ยวสิครับ! ไหงต้องเป็นเรื่องของผมด้วยเล่า!”

 

“นัดสารภาพรักล่ะ!”

 

“ไม่ใช่แล้วครับ!”

 

มาโคโตะชักสงสัยปนขำ “เรย์จะป๊อบในหมู่ผู้หญิงก็ไม่แปลกนี่นา”

 

คนโดนทักใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ ก่อนจะยกมือขึ้นมาขยับแว่นตาเล็กน้อย “ม….ไม่ได้ขนาดนั้นหรอกครับ”

 

“ฉันสงสัยว่าเรย์จังจะเป็นแฟนกับผู้หญิงคนนั้นหรือว่าจะปฏิเสธเธอกันนะ?” นางิสะเอียงคอเอียงซบกับไหล่กว้างกึ่งๆหยอกล้อ “เรย์จังจะใจร้ายกับผู้หญิงได้ลงคอเหรอ~?”

 

“การที่ไม่ได้ชอบแล้วไปคบด้วยต่างหากครับที่ใจร้ายน่ะ” เจ้าตัวขยับแว่นอีกครั้ง ใบหน้าขึ้นสีจัดขึ้นทุกที เอียงตัวเองออกให้พ้นจากศีรษะเล็กที่พิงไหล่ของเขาอยู่

 

“เอ…” คนตัวใหญ่ยิ้มอย่างใจดีแล้วถามเปรย “หรือว่าเรย์จะมีคนที่ชอบอยู่แล้วกันนะ?”

 

“เอ๋!!!!” นางิสะพิศวง ทะลึ่งพรวดขึ้นยืน สองมือจับเข้าที่บ่าคนถูกพาดพิง “จริงเหรอเรย์จัง~~? ใครน่ะ? ใครเหรอ? บอกหน่อยสิ? นะ~นะ~ น๊าาา~~~”

 

“ผมยังไม่ได้บอกเลยนะครับว่ามีคนที่ชอบแล้วน่ะ! อย่าทึกทักกันเอาเองสิครับ!!!”

 

“เห~ เรย์จังปากแข็งจังน้า~~~~”

 

“ไม่ใช่ครับ!”

 

“เอาน่าๆ” คนตัวใหญ่ปราม “นางิสะอย่าไล่ต้อนเรย์นักเลยนะ”

 

“หู่ย.. มาโกะจังนี่ช่างเข้าไม่ถึงความบันเทิงของฉันเอาซะเลย~” คนตัวเล็กทำแก้มป่อง แต่ดูไม่ละพยายามในเรื่องของความอยากรู้อยากเห็น

 

“ท…ทุกคนก็น่าจะเคยโดนไม่ใช่เหรอครับ? เรื่องสารภาพรักน่ะ?”

 

“อืมมมม” นางิสะนิ่งคิด “มาโกะจังกับฮารุจังเคยนะ…”

 

“ฉันไม่เคย” ฮารุกะตอบเสียงนิ่ง

 

“โธ่ ฮารุจัง…. ฮารุจังไม่เคยโดนสารภาพหรือไม่เคยรู้เรื่องกันแน่ล่ะ? ฉันล่ะสงสารผู้หญิงพวกนั้นจัง….” คนตัวเล็กนึกย้อนความแล้วก็ถอนหายใจยาว

 

“เอ๋? ยังไงเหรอครับ?” เจ้าของแว่นสีแดงชักจะสงสัยขึ้นมา

 

“ก็แบบว่า นัดสารภาพรักทีไร ฮารุก็มักจะลืมตลอดเลยน่ะ บางทีก็ไม่ได้สนใจด้วยว่าอีกฝ่ายพูดอะไร” มาโคโตะอธิบายพลางหัวเราะแห้งๆ “เจ้าตัวคงจะไม่ได้ตั้งใจหรอก คงจะใจลอยเรื่องอื่นมากกว่า”

 

ร่างโปร่งย่นคิ้ว… นึกย้อนความไปก็ไม่เห็นเคยมีใครมาสารภาพรักอะไรเขานี่นา…

เคยโดนชวนกลับบ้านด้วยอยู่หรอก แต่เขาอยากไปสระว่ายน้ำ แถมไม่อยากมีใครติดสอยมาด้วยเลยปฏิเสธไป…

บางทีก็ไม่รู้ว่าพูดอะไรอยู่ นึกถึงปลาซาบะเกรดเอที่มาลดราคาหน้าซุปเปอร์มาเก็ตมากกว่า มัวแต่พูดอะไรอึกๆอักๆ เกือบจะไปซื้อของไม่ทันช่วงเวลาอีกต่างหาก….

 

วุ่นวายแท้…

 

“ฉันว่าไม่เคยมีเรื่องแบบนั้นนะ” ฮารุกะแย้ง

 

นางิสะและมาโคโตะได้แต่หัวเราะแห้งๆ และดูเหมือนว่าอีกคนที่เหลือก็พอจะนึกภาพเหล่านั้นออก อดเชื่อเอนเอียงไปทางผองเพื่อนมากกว่าตัวเจ้าของเรื่องอย่างช่วยไม่ได้

 

“แล้วรุ่นพี่มาโคโตะล่ะครับ?”

 

ร่างโปร่งหันควับไปมองเจ้าของชื่อ แม้สีหน้าจะเรียบเฉย แต่นัยน์ตามีแววประหลาดใจอยู่ไม่น้อย

 

คนตัวใหญ่ถอนหายใจยาว “ฮะ ฮะ ก็มีบ้างแหละ…”

 

“มาโกะจังก็เนื้อหอมนะ เพราะว่าเป็นผู้ชายอบอุ่นใจดี~”

 

“อันนี้ผมไม่มีข้อโต้แย้งนะครับ” เรย์ยกมือขึ้นดันแว่น “ว่าแต่รุ่นพี่ฮารุกะไม่รู้เรื่องบ้างเหรอครับ? เห็นอยู่ด้วยกันตลอด”

 

มาโคโตะยิ้มแห้งๆ กับนางิสะที่ส่ายหน้ารัว มือไพล่ชี้ไปที่คนผมดำนั่งหน้านิ่ง “โธ่ เรย์จัง…. นายคิดว่าคนอย่างฮารุจังจะรู้อะไรกับเขาเหรอ?”

 

“นั่นก็แรงไปนะ… นางิสะ…” มาโคโตะยกมือปรามพลางหัวเราะแห้งๆ

 

“อืม… แต่มาโกะจังก็ปฏิเสธหมดทุกคนเลยนี่นา….. หรือว่า!”

 

“หรือว่ารุ่นพี่มาโคโตะจะมีคนที่ชอบอยู่แล้วเหรอครับ!”

 

“ใครกันน๊า~?” คนตัวเล็กช่างชงเรื่องเอนตัวไปทางซ้าย

 

“อยู่โรงเรียนเดียวกับพวกเราหรือเปล่าครับ?”

 

“เพื่อนร่วมชั้นหรือรุ่นน้องกันนะ?” คนตัวเล็กเอียงตัวไปทางขวา ท่าทางสนุกไม่ใช่น้อย

 

“เอ๋?! มีรุ่นน้องด้วยเหรอครับ?!”

 

“พอเลยพวกนายเนี่ยนะ…” มาโคโตะหัวเราะ “ฉันไม่มีหรอก แล้วก็ไม่ได้อยากคบกับใครเป็นพิเศษด้วยน่ะ”

 

“ช่ายๆ~” นางิสะลากเสียงยาว “มาโกะจังนี่จะต้องเป็นพวกรักเดียวใจเดียวเหนียวแน่นแหงๆ แบบจะคอยดูแลไปชั่วชีวิต~ อะไรแบบนี้~”

 

“พอนางิสะคุงพูดมาแบบนี้ ผมก็พอนึกภาพออกเลยนะครับ ว่ารุ่นพี่มาโคโตะต้องทำแบบนั้นได้แน่ๆ”

 

“นั่นมากไปแล้วมั้ง…” มาโคโตะไม่เห็นนึกภาพออกเลยว่าเขาจะทำอะไรแบบนั้นได้ ใช้เวลานึกภาพตามที่คนตัวเล็กพูดสักพักก็จำนน “ฉันคงไม่มีใครที่ชอบถึงขนาดว่าจะดูแลไปชั่วชีวิตอะไรแบบนี้หรอกมั้ง นึกภาพไม่ออกเลยล่ะ”

 

“เรื่องแบบนี้อาจจะดูไกลตัวพวกเราไปหน่อยมั้ง เพราะมัวจดจ่ออยู่กับเรื่องว่ายน้ำนี่นา” คนตัวเล็กเอียงหัวไปมา แววตาดูยอมความไม่สาวเรื่องไปไกลกว่านี้ ก่อนจะหยุดจ้องที่ฮารุกะเขม็ง “แล้วฮารุจังล่ะ มีคนที่ชอบแล้วหรือยัง?”

 

คนถูกถามนิ่งไป เขาคุ้ยคำตอบของตัวเองจากในหัว…

น้ำตก สระว่ายน้ำ ทะเล ลมแรงๆ ความนิ่งสงบของกระแสน้ำ กลิ่นของทะเล…

 

“ฉันว่าฮารุน่าจะคิดไปไหนแล้ว…” มาโคโตะหัวเราะแหะกับนางิสะ

 

“ฉัน…” ทันทีที่ฮารุกะเปิดปากพูด ทุกคนก็หยุดชะงัก

 

บางที ฮารุกะอาจจะเป็นเพียงคนเดียว ที่รู้ตัวเองมาตลอดก็ได้ว่าแอบหลงรักใครอยู่ บางทีอาจจะอ่อนไหวอยู่ภายใต้สีหน้าเรียบเฉยนั้น…

นางิสะนึกไปถึงช่วงเวลาที่เพื่อนตัวเองปล่อยร่างกายให้ลอยตัวอยู่บนน้ำนิ่งๆ บางทีอาจจะกำลังคิดเรื่องความรักอยู่ก็ได้

 

เช่นเดียวกับทางหนุ่มแว่น เขาพยายามวิเคราะห์สีหน้าเรียบเฉยนั้น ว่าที่จริงคนที่ฮารุกะชอบอาจจะมีแฟนอยู่แล้ว จึงไม่อาจพูดออกมาได้….

“ฉัน…อยากไปน้ำตกที่สวยๆอีกจัง”

 

“โธ่ ฮารุจัง!! / โธ่ รุ่นพี่ฮารุกะ!!” รุ่นน้องทั้งสองคนครวญออกมาพร้อมกัน

 

“อะไรกันล่ะครับนั่น…” เรย์พรูลมหายใจยาว เขาไม่น่าเผลอลุ้นไปด้วยเลยจริงๆ

 

“ว่าแล้ว…” มีเพียงมาโคโตะที่หัวเราะแห้งๆ

 

“แล้วแบบที่ชอบล่ะ?” นางิสะยื่นหน้าไปหามาโคโตะเป็นรายแรก “สเป็คน่ะ สเป็ค~”

 

“อืม… ไม่รู้สินะ” มาโคโตะเอียงคออย่างไม่แน่ใจตัวเอง “คงเป็นประเภทเอาแต่ใจนิดๆ แล้วก็เป็นคนมุ่งมั่นล่ะมั้ง?”

 

“กว้างจังแฮะ…” นางิสะกรอกตาคิดโดยไม่คลายรอยยิ้ม “อ๊ะ แล้วของเรย์จังล่ะ?”

 

“ผมเหรอ?” คนโดนถามขยับแว่นเล็กน้อยก่อนตอบ “คงเป็นคนที่ไม่เอะอะโวยวายมั้งครับ เรียบร้อยๆ อะไรแบบนี้…”

 

“เห~~” นางิสะหรี่ตามองอย่างนึกสนุก แต่ก็ปล่อยผ่าน “แล้วของฮารุจังล่ะ?”

 

“อืม…” ร่างโปร่งเก็บกล่องข้าวตัวเองเรียบร้อยแล้วจึงได้คำตอบ “น้ำใสๆที่เย็นหน่อยล่ะมั่ง”

 

“ไม่ใช่แล้ว!! / ไม่ใช่แล้วครับ!!”

 

นางิสะครวญ “เรื่องแบบนี้นี่คุยกับฮารุจังไม่ได้เลยน๊า~ อย่างกับอยู่ดาวคนละดวง…”

 

“ฮะ ฮะ นายน่าจะเคยชินได้แล้วนะ” มาโคโตะหัวเราะร่าเริง “แล้วไหงมาคุยเรื่องแบบนี้ได้ล่ะเนี่ย… เกือบหมดเวลาพักเที่ยงแน่ะ…”

 

“เหวอ! แย่แล้ว!!!” นางิสะลุกขึ้นพรวดพราดอีกครั้ง “เรย์จัง ฉันขอยืมสมุดภาษาอังกฤษหน่อยสิ ฉันลืมทำการบ้านมาซะสนิทเลย แงงงงงง”

 

“แล้วตั้งนานทำไมไม่นึกล่ะครับ!” เรย์รวบเศษขยะใส่ถุงเปล่า ก่อนจะโค้งให้รุ่นพี่ทั้งสองคน “ถ้าอย่างนั้นไว้เจอกันตอนเย็นนะครับ”

 

“มาโกะจัง ฮารุจัง ฉันไปก่อนนะ!”

แล้วดาดฟ้าก็พลันสงบเงียบ…

เหลือเวลาราวๆสิบนาทีก่อนที่ออดเริ่มคาบบ่ายจะร้องเตือน คนตัวใหญ่เก็บส่วนของตัวเองเรียบร้อยแล้วนั่งพิงกำแพงคอนกรีตที่ค่อนข้างเย็นสบาย เมื่อเห็นว่าคนข้างตัวยังจมอยู่กับความคิดบางอย่าง เขาจึงกะประมาณในใจว่านั่งอีกสักหน่อยคงไม่เป็นไร…

 

“เรื่องคนที่ชอบน่ะ”

 

มาโคโตะหันไปมองคนพูด รู้สึกประหลาดใจไม่น้อยที่อีกฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน ไม่ว่าจะด้วยเรื่องอะไรก็ตาม

 

“ทำไมเหรอ?”

 

คำตอบที่ได้รับ คือการส่ายหน้า “ไม่มีอะไรหรอก…”

 

มาโคโตะยิ้มโดยไม่ถามอะไรมากไปกว่านี้

 

ฮารุกะพิงหลังกับกำแพงคอนกรีตเย็นเฉียบ ให้ความเย็นแผ่ไปทั่วแผ่นหลังของเขา ลมบนดาดฟ้าในฤดูนี้อาจจะไม่เย็นนัก แต่ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่ เขาค่อยหลับตาลง

ที่จริงเขาค่อนข้างที่จะสนใจหัวข้อที่คุยกันเมื่อครู่นี้ แต่เขาไม่มีความรู้ด้านนี้เลยไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่ฟังทุกคนโต้ตอบไปมากันอย่างสนุกสนาน แถมได้รู้อะไรที่ไม่เคยคิดจะสนใจอยากรู้มาก่อน จนเกิดคำถามในใจของเขา…

…ถึงเรื่องความรู้สึกของการหลงรัก

และร่างโปร่งก็คิดคำตอบได้ทันทีว่าเขาคนไม่สามารถมีความรู้สึกนี้กับใครสักคนได้แน่ๆ ด้วยภาพแรกที่เข้ามาในหัว ดันเป็นน้ำตกสวยและเย็นฉ่ำที่เขาบังเอิญเจอสมัยเป็นเด็ก แทนที่จะเป็นคนสักคน…

 

“เรื่องที่คุยกันเมื่อกี้น่ะ” มาโคโตะเปรย และเป็นทุกครั้งที่เดาได้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ผ่านทางแววตาที่สั่นไหวนั้น “…มันก็คงเป็นความรู้สึกนึกชอบขึ้นมา เหมือนเวลาฮารุมองสระว่ายน้ำหรือน้ำตก อะไรแบบนี้ก็ได้ล่ะมั้ง?”

 

คนฟังเอียงคอมองอีกฝ่ายและกระพริบตาปริบๆ

 

“แค่ลองนึกถึงเวลาที่ฮารุชอบใครสักคนขึ้นมาน่ะ ก็คงไม่ต่างกับการที่ฮารุชอบว่ายน้ำหรือชอบกินปลาซาบะเท่าไหร่มั้ง….. แค่ลองคิดขำๆขึ้นมาน่ะ” มาโคโตะมองทอดยาวไปที่พื้นดาดฟ้ากว้าง “ฉันก็พอเข้าใจความรู้สึกนั้นนะ….”

 

ร่างโปร่งไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้า…

อะไรที่เขาชอบ เขาก็มักจะทำมันอยู่เสมอ บางอย่างอาจจะถึงขั้นขาดไม่ได้…

ฮารุกะกำลังลองนึกถึงเช้าวันนึงที่เขาไม่มีปลาซาบะเป็นส่วนหนึ่งของมื้อไหนๆอีกต่อไป…

ใช่… ฮารุกะคิด

เขากำลังจินตนาการเพิ่ม ถึงวันที่ไม่มีมาโคโตะมาหาเขาทุกเช้า…

 

ร่างโปร่งค่อยหลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองเอนพิงไหล่คนข้างๆ…

จินตนาการของเขาคงยังไม่ค่อยสมจริงเท่าไร แต่เขาพอจะนึกออกถึงความปวดร้าวที่ไม่มีปลาซาบะที่เขาชอบอีกต่อไป

มาโคโตะเห็นอีกฝ่ายนิ่งไป…

อีกไม่กี่นาที เสียงออดเริ่มคาบบ่ายก็จะดังขึ้นแล้ว แต่เขายังคงเสียดายช่วงเวลา ณ ตอนนี้อยู่ จึงปล่อยให้อีกคนหลับพิงเขาต่อโดยไม่ท้วงติง

 

“ฉันลองคิดดู… ถ้าเกิดว่ามีสักวัน ที่ฉันรู้ว่าจะไม่ได้อยู่กับฮารุแล้ว….” เสียงทุ้มพูดกับตัวเองเบาๆ “ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะรู้สึกยังไง… แต่ไม่อยากให้มีวันนั้นเลยล่ะ…………. ฉันน่ะ…”

เสียงออดร้องเตือนดังแว่วมาไกลๆ คนตัวสูงกว่าสะกิดคนที่หลับอยู่เบาๆเพื่อจะเข้าเรียนคาบบ่ายให้ทัน

ฮารุกะลืมตาขึ้น มองมือใหญ่ที่รอรับอยู่ตรงหน้า

 

“มาโคโตะ” มือของเขาวางลงบนมือที่ใหญ่กว่า

 

“หืม?”

 

ดวงตาสีน้ำเงินสว่างหลุบลงมองมือใหญ่กำลังกระชับมือของเขาแน่นเพื่อช่วยให้เขายืนขึ้นโดยสะดวก

ลมอบอ้าวพัดแรงท่ามกลางแดดจัดจ้า

มาโคโตะหันไปยังประตูดาดฟ้า มือของเขาถูกกระชับเข้าเบาๆจากใครอีกคนด้านหลัง เสียงนิ่งสงบพูดกับเขาเบาๆ…

“มันไม่มีวันนั้นหรอก…..”

คนตัวใหญ่รับประโยคนั้นด้วยรอยยิ้ม…

✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏

Talk:
เหมือนว่าตอนอัพตอนที่ 2 เพิ่งจะบอกว่าตอน 4 ยังแต่งไม่เสร็จ แต่ก็พบว่ามันแต่งเสร็จแล้วค่ะ!!! (แต่งเสร็จตอนไหนวะเนี่ย!!!) แต่เท่าที่กราดตามอง ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนแต่งมีสติแค่ไหน ถ้ามันยังพอไหวก็จะเอามาลงต่อเลยแล้วกันค่ะ
ขอโทษที่ลืมว่าตัวเองแต่งถึงไหนแล้ว ความเพ้อเจ้อมันเยอะละเกิน O<<

ตอน 3 นี่ไม่แน่ใจว่าเคยเอาไปลงที่ไหนไหมนะคะ… เลยไม่รู้ว่าอ่านกันรู้เรื่องไหม ถถถถถ OTL…
ฝากตัวด้วยนะคะ #มาฝากอะไรป่านนี้

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s