[Free!~ES~ Fanfic]: Forward

[Free!~ES~ Fanfic]: Forward

Pairing: Sosuke*Makoto

Rate : PG-13

Warning : เรื่องนี้เกิดจากแรงมโนมหาศาลของคนแต่ง กรุณาใช้วิจารณญาณอย่างหนักหน่วงในการอ่านนะคะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

วันนี้อากาศอุ่นขึ้นบ้างแล้วหลังจากที่หนาวจัดมาหลายวัน ท้องฟ้าเปิดโล่งแทบไม่มีก้อนเมฆแต่ยังคงมีสายลมเย็นจัดอยู่ในตอนเช้า ขาวิ่งเหยาะๆไปเส้นทางประจำถึงแม้ว่าช่างสายหน่อยจะต้องเดินทางไกล แต่นี่เป็นกิจวัตรที่เขาขาดไม่ได้ ต่อให้อยากนอนเอาแรงอีกหน่อย ร่างกายของเขาก็ตื่นเต็มที่แล้วอยู่ดี และเขายังมีเวลาอีกมากบนขนส่งสาธารณะในการนอนพักในการเดินทาง

 

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ร่างสูงใหญ่เดินเข้าห้องของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย ตรวจเช็คสัมภาระที่จะนำไปด้วยเผื่อลืมเผื่อขาด หลังจากทำทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเขาก็ยกเป้สะพายขึ้นบ่า ใส่หมวกใบโปรด เหลือบมองนาฬิกาแล้วยังมีเวลาเดินทอดหุ่ยอีกสักหน่อยอย่างไม่ต้องรีบ

 

ตอนเที่ยงแดดค่อนข้างแรง แต่ก็ยังหนาวอยู่ดี นัยน์ตาสีอควาหรี่ลงเล็กน้อย ก้มหน้าลงอีกหน่อยเพื่ออาศัยปีกหมวกบังแดดไม่ให้กระทบใบหน้ามากนัก เขามาถึงที่หมายในเวลาพอเหมาะ เขายังมีเวลาเดินเล่นอีกมากก่อนที่จะต้องไปติดต่อธุระให้เสร็จสิ้น

ที่นี่เป็นเมืองบ้านเกิดของเขา… เมืองที่ไม่ได้เห็นมากว่า 5 ปี

จะว่านานก็นาน จะว่าแป๊บเดียวก็ดูแสนสั้น ทุกอย่างในเมืองนี้ยังคงเหมือนเดิม แทบจะไม่ต่างอะไรจากตอนที่เขาไปเลย กลิ่นของลมทะเลที่เจืออยู่ในบรรยากาศ เขาสูดเข้าปอดด้วยความคิดถึง ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้กลับมาเลยตลอด 5 ปีที่ผ่านมา แต่ทุกครั้งที่กลับมาก็อยู่แบบรีบมารีบไป ไม่ได้ทักทายเจอใครเป็นพิเศษ พอมีเวลาที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไปอย่างน้อยอีกปี ก็อดที่จะเดินสำรวจไปรอบๆไม่ได้

 

เดินเล่นดูไปเรื่อยจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าสระว่ายน้ำที่เคยมาเล่นบ่อยๆสมัยประถม เรียกได้ว่าเป็นสถานที่ที่เกิดความทรงจำมากมายอยู่ในนั้น ได้เจอทั้งเพื่อนสนิทที่รู้ใจ และคู่แข่งมากมาย

 

ขาหยุดลงไม่ห่างจากประตูหน้านักเมื่อเห็นว่าเจ้าของสระว่ายน้ำกำลังเรียงรูปอะไรบางอย่างอยู่

 

“โอ๊ะ! สนใจจะสมัครเป็นสมาชิกใช่ไหม? โทษทีนะ ที่นี่จะเปิดเดือนหน้าน่ะ ถ้ายังไง–”

 

เขาไม่ได้ฟังเนื้อความต่อจากนั้น ตามองกราดรูปบนกำแพง มีรูปคนคุ้นหน้าคุ้นตาสมัยเด็ก เขาอมยิ้มเล็กน้อย จนถึงรูปในมือคุณเจ้าของ ในหัวพลันเกิดพายุค่อยปั่นป่วนมากขึ้นเรื่อยๆ

 

ไม่ใช่ว่าการมาที่นี่เขาไม่มีจุดประสงค์เสียเมื่อไหร่…

การกลับมาในครั้งนี้เพื่อสะสางอะไรหลายๆอย่าง เพื่อที่ต่อไปในอนาคตจะได้ไม่ต้องมีเรื่องค้างคาใจอีก

 

เขาถอนหายใจยาวก่อนจะเดินออกมาจากสถานที่แห่งนั้น รวบรวมสมาธิและตรงไปยังจุดมุ่งหมายของเขาแต่แรก

การเข้าโรงเรียนซาเมะสึกะกลางเทอมไม่ใช่เรื่องวุ่นวายเท่าไรนัก

ด้วยความที่ดีกรีเป็นนักว่ายน้ำ กับการโอนย้ายก็เป็นไปได้อย่างสะดวกสบาย ไม่ทันไรเขาก็ได้มาอยู่ในห้องเรียกของชั้นปีสุดท้าย และได้เจอเพื่อนเก่าอย่างที่ตั้งใจเอาไว้

 

มัตสึโอกะ ริน นับเพื่อนที่เขาสนิทมากที่สุด

แม้ว่าจะห่างหายหน้ากันไปถึง 5 ปี ความรู้สึกนี้ก็ยังไม่เปลี่ยนเลยสักนิดเดียว ท่าทักทายระหว่างเพื่อนฝูงยังคงทำได้อย่างคล่องแคล่วทั้งคู่ ทำให้นึกถึงช่วงเวลาสมัยเด็กขึ้นมาได้ไม่ยาก รินไม่มีอะไรเปลี่ยนไปสักนิด เขาคิดไม่ผิดที่ได้มาอยู่ตรงนี้…

 

เขาสมัครเข้าชมรมว่ายน้ำของโรงเรียน อยากจะว่ายให้ถนัดหลายๆท่า แต่ท่าที่เขาถนัดมากที่สุดก็คือท่าผีเสื้อ มีช่วงหลังๆก่อนย้ายมาที่นี่ เขาทุ่มฝึกฟรีสไตล์มาเป็นพิเศษหลังจากที่ได้รู้ข่าวการแข่งขันว่ายน้ำระหว่างโรงเรียนซาเมะสึกะและอิวาโทบิที่รินเข้าร่วมด้วย ถึงเขาจะไม่ได้มาดูด้วยตาตัวเองก็ตาม

การเปิดตัวของสระว่ายน้ำอิวาโทบิทำให้เขาได้มีโอกาสแข่งว่ายน้ำถึงจะไม่ใช่การแข่งที่เป็นทางการอะไรก็เถอะ มันก็ยังดีกว่าอยู่เฉยๆ ยังไงจุดประสงค์ที่แท้จริงของเขาคือการเจอสมาชิกชมรมว่ายน้ำโรงเรียนอิวาโทบิอยู่แล้ว

 

อย่างที่คิดไว้… ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยสักอย่าง

ทุกคนที่คุ้นหน้ายืนอยู่ตรงนั้น เหมือนเดิมราวกับหยุดเวลาเอาไว้เมื่อ 5 ปีก่อนไม่มีผิด ณ สถานที่เดียวกันนี้ แต่เป็นเลนข้างๆในการแข่งขัน….. เขาจับจ้องอยู่ที่นานาเสะ ฮารุกะ ที่รินถือเป็นคู่แข่งคนสำคัญ เขามาที่นี่ก็เพราะอยากจะรู้… ว่าจะเก่งสักแค่ไหนกันเชียว…

 

เมื่อเห็นดวงตาของนานาเสะเหลือบไปมองคนข้างๆ ตัวเขาเองก็พาเหลือบมองไปด้วย ทาจิบานะ มาโคโตะยังมีแววตาเหมือนสมัยเด็กๆ ดวงตาที่อ่อนโยนใจดี หางตาตกๆนั่นกับรอยยิ้มนั่น ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็อยู่ข้างๆนานาเสะเสมอ

 

นัยน์ตาใจดีนั้นสบตากับเขาโดยบังเอิญ ก่อนที่จะยิ้มให้…

 

ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องมายิ้มแย้มอะไรให้ข้ามหัวคนอื่นสักหน่อย….

เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อญาติดีกับใครหรอกนะ!

….โซสึเกะบอกกับตัวเองไว้แบบนั้น….

 

ในระหว่างที่การแข่งขันในหัวข้อต่างๆกำลังดำเนินไป ในที่สุดเขาก็ได้เจอคนที่เขาอยากคุยด้วยมากที่สุด นานาเสะ ฮารุกะปลีกตัวจากเพื่อนๆ เขาจึงเดินตามมาเงียบๆและหยุดรอ

 

“ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ต้องการอะไร? ยามาซากิ?” ฮารุกะพูดทั้งๆที่ยังดูฉลากขวดน้ำในมือ

 

เขายักไหล่อย่างไม่ใส่ใจแม้อีกฝ่ายยังไม่หันมาเห็น “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ นานาเสะ”

 

ริมฝีปากขยับพูดถึงการแข่งขันว่ายผลัดระดับจังหวัดเมื่อปลายปีที่แล้ว นี่แหละคือสิ่งที่เขาไม่พอใจ คนพวกนี้มีสิทธิ์อะไรถึงลากรินเข้าไปยุ่งด้วยอยู่เรื่อย ถ้าเพื่อนซี้ของเขาไม่ต้องอยู่กับคนพวกนี้ ป่านนี้คงไปได้ไกลกว่านี้มากแล้ว…

 

เมื่อก่อนเป็นยังไง ตอนนี้ก็ไม่เปลี่ยนไปจนน่าโมโห…

 

หลังจากหมดเรื่องคุย ขายาวเดินจากมาอย่างอารมณ์ไม่ดีนัก เขาจึงเลือกที่จะเดินแยกไปอีกทาง ไม่ไปรวมกลุ่มกับทีม ยังไงก็ยังไม่ถึงเวลาแข่ง ยังพอมีเวลาให้เขาเดินคลายอารมณ์บ้างเล็กน้อย

 

“ยามาซากิ?” เสียงทุ้มคุ้นหูนั่นทำให้เขาต้องชะงัก

 

“ทาจิบานะ?” นี่เป็นการเจอกันที่คาดไม่ถึง เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าจะได้คลายอารมณ์ก่อนจะลงแข่ง

 

“เดินเล่นเหรอ?” มาโคโตะยิ้มให้ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ “เป็นยังไงบ้างน่ะ?”

 

“ก็เรื่อยๆ” โซสึเกะไม่มีอะไรจะพูดด้วย หรืออันที่จริงก็ไม่ได้อยากพูดด้วย ไม่ว่าจะสมัยเด็กหรือตอนนี้ มาโคโตะยังคงเป็นคนที่เขารู้สึกว่ารับมือได้ยากทุกครั้ง

 

“พวกเราไม่ค่อยได้คุยกันอีกเลยเนอะ ตั้งแต่วันนั้น…” มาโคโตะเปรยถึงเรื่องสมัยเด็ก “กับรินฉันยังพอมีเบอร์มือถือบ้าง แต่นายนี่หายไปเลย”

 

“ก็ไม่จำเป็นต้องติดต่ออะไรนี่” เขามองร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงข้ามอย่างตั้งใจเป็นครั้งแรก

 

ก็รู้อยู่หรอกว่ามาโคโตะสูง แต่ไม่คิดว่าจะเกือบเท่าเขา ภายใต้เสื้อวอร์มนั้นกล้ามเนื้อก็สมกับการว่ายท่ากรรเชียง ถ้าวัดกันจริงๆ มาโคโตะคงจะสูงประมาณตาไม่ก็หูเขาละมั้ง… คงไม่มีโอกาสได้ยืนเทียบ…

 

ขณะที่กำลังมองอย่างสำรวจอยู่นั้น มาโคโตะก็เหลือบตาขึ้นสบตาของเขาพอดี โซสึเกะชะงักไปเล็กน้อย แต่ภายใต้ใบหน้าเฉยเมย เขาคิดว่ามาโคโตะไม่น่าจะมองออก

 

“ยามาซากิสูงขึ้นเยอะเลยเนอะ” มาโคโตะเปรยยิ้ม สีหน้าดูสนุกสนานอยู่ในที “นายตัวใหญ่กว่าฉันอีก”

 

อะไรคือพูดไปหัวเราะคิกคักไปแบบนั้น!

 

มาโคโตะสืบเท้าเข้ามาใกล้อีก “ดูสิ สูงกว่าฉันตั้งเท่านี้แน่ะ!”

 

“อึก..” โซสึเกะขยับตัวออกมาเล็กน้อย มาโคโตะเป็นคนช่างสังเกตไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด และใบหน้านั้นยังคงยิ้มให้เขา ทั้งๆที่เมื่อก่อนเขาไม่เคยจะทำดีด้วยแท้ๆ “นายไม่ต้องทำมาสนิทกับฉันก็ได้”

 

“แต่เราก็เป็นเพื่อนกันนี่นา” มาโคโตะยิ้มอ่อนโยนให้ “นายไม่ได้คิดแบบนั้นเหรอ?”

 

“ฉันไม่ได้อยากเป็นเพื่อนด้วย แล้วก็ไม่อยากให้พวกนาย–”

 

“อื้อ ขอโทษนะ” มาโคโตะยิ้มเจือแววเศร้าสร้อยเล็กน้อย “แต่ว่ามันช่วยไม่ได้นี่นา ตอนว่ายน้ำกับทุกคนก็สนุกดีออก ตอนนั้นยามาซากิไม่สนุกเหรอ?”

อย่ามาทำเป็นเหมือนรู้หน่อยเลย……

อย่ามายิ้มให้ฉัน…..

“ยามาซากิ” เสียงนั้นเรียกเขานิ่มๆ “ฉันออกจะชอบเวลานายยิ้มหรือหัวเราะ ทำไมกับพวกเรานายถึงชอบทำหน้าตาดุกันนะ”

 

“เรื่องของฉัน!” เขาเริ่มเหลืออด “เพราะพวกนายมักจะฉุดเพื่อนฉันลง! พวกนายมัน–”

 

เขาเกลียดที่มาโคโตะมองออกทุกอย่าง

 

เขาเกลียดเวลามาโคโตะยิ้มให้

 

เขาเกลียดเสียงนั้นที่เอ่ยเรียก

 

พอเขาเริ่มขึ้นเสียง ไหล่ที่เล็กกว่าเขาเพียงเล็กน้อยนั้นก็ลู่ลงราวกับที่เป็นเรื่องเศร้าศร้อยในชีวิตที่ต้องเจอ ดวงตานั้นเหลือบมองเขาเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายผิด มือที่กำแน่นนั่นก็บอกได้ว่าพร้อมจะโต้เถียงและไม่ยอมให้

 

“อย่างน้อยก็ยิ้มให้กันหน่อยก็ยังดีนะ” มาโคโตะเพียงเสียงเนิบราวกับพยายามกล่อม “กับฮารุน่ะ ฮารุไม่ได้มีเจตนาอะไรไม่ดีหรอกนะ ฮารุแค่–”

 

“พอที!” เขาขึ้นเสียง พลักร่างที่เล็กกว่าเขาเล็กน้อยติดกับกำแพง มือบีบเข้าหัวไหล่ เสื้อวอร์มสีดำคาดเขียวยับยู่ “ฮารุ ฮารุ ฮารุ ทั้งหัวนายก็มีแต่เรื่องของหมอนั่น…ทั้งรินเอง..”

 

“ยามาซากิ…”

 

“ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว…” โซสึเกะบีบหัวไหล่นั้นแน่นอีก พยายามไม่ใส่แรงมากเพราะมีการแข่งขันรออยู่ “นายมักจะยิ้มแบบนั้นทุกที จนตอนนี้นายก็ไม่เปลี่ยนเลยสักนิด… ไม่ต้องมายิ้มให้ฉัน ไม่ต้องมาคุยกับฉัน”

 

“ฉันแค่อยากให้ทุกคนเป็นเพื่อนกัน” มาโคโตะโต้ “นายก็เห็นว่าต่อให้ทะเลาะกันรุนแรงเหมือนเมื่อก่อนมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ฉันแค่อยากเห็นนายยิ้มบ้าง เหมือนตอนที่นายว่ายน้ำกับเพื่อนๆ ฉันก็อยากจะเป็นเพื่อนด้วย”

 

ทำไมเขาจะไม่รู้…

การที่รินย้ายไปอิวาโทบิกระทันหันนั่นมันเพราะอะไร

 

ใครจะไปเข้าใจตัวเขา… จู่ๆเพื่อนที่สนิทที่สุดก็หายไปยิ้มหัวเราะกับคนอื่น

แล้วเขาล่ะ…..

“เราแค่ยิ้มให้กันไม่ได้เหรอ ยามาซากิ?” มาโคโตะจับมือเขาอย่างแผ่วเบา “เหมือนที่ฉันยิ้มให้นาย…”

เสียงที่คอยไกล่เกลี่ย รอยยิ้มที่พยายามทำให้สถานการณ์ไม่แย่ลง เสียงตะโกนเรียกชื่อของเขา มือที่เคยขับแขนของเขา ทำไมเขาจะจำมันไม่ได้

 

ร่างผอมบางเลนข้างๆ ที่หันไปทีไรก็จะได้รับยิ้มอ่อนโยนนั้น

 

ยิ้มที่มักจะทำให้หัวใจเขาสั่นไหวได้เสมอ…

รอยยิ้มที่ไม่เหมือนใคร ราวกับเปิดโลกกว้างทั้งใบ

“เวลายามาซากิยิ้ม สดใสออกนะ เหมือนเวลาพระอาทิตย์ขึ้นเลย” มาโคโตะพูดทั้งรอยยิ้ม “ตอนนั้นฉันยังคิดเลยว่าอยากจะยิ้มได้แบบนั้นบ้าง–”

 

ทั้งๆที่เขาเป็นสาเหตุที่ทำให้น้ำตาเอ่อคลอจนไหลอาบแก้มตอนนั้นน่ะเหรอ? ทั้งๆที่เขาได้แต่สรรหาคำพูดโหดร้ายมาทิ่มแทงจิตใจ?

ความทรงจำในวันนั้นของฉันกับนายมันแตกต่างกันที่ตรงไหน….

“…ซากิ…”

“…โซ..”

 

“…โซสึเกะ….”

 

โดยที่ไม่ทันรู้ตัว โซสึเกะเหมือนได้ยินเสียงเรียกตัวเองจากที่ไกลๆ

 

“อื้อ!”

 

โซสึเกะสะดุ้งและผละออกมาในทันที ที่แท้เสียงเรียกที่ได้ยินมาจากคนตรงหน้านี่เอง

 

ร่างตรงหน้าเขาใบหน้าแดงลามไปยันใบหู หลังมือถูกทาบทับที่ริมฝีปากของตัวเอง นั่นเองโซสึเกะถึงได้รู้ตัวว่าเมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้น แต่เขายังไม่แสดงอาการอะไรทั้งสิ้น ทุกอย่างอยู่ภายใต้หน้ากากอันเรียบเฉยที่เขามักสวมใส่อยู่ตลอด

 

นัยน์ตาสีเขียวยังคงมองสบเขาไม่หนีไปไหน เขารับรู้ได้ถึงคำถามมากมายที่อยู่ในนั้น แต่เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะรออกไป เพราะเขาก็ไม่แน่ใจนัก สิ่งที่เกิดขึ้นราวกับเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติ อยู่เหนือการควบคุมของเขา และเขาตอบไม่ได้ว่าทำไม…

 

ริมฝีปากนั้นนิ่มกว่าที่คิดมาก แม้เป็นเพียงการสัมผัสกันแผ่วเบา มือที่ทาบบนตัวเขาสั่นเครือ ราวกับว่าจะต้องเสียใจถ้าทำเขาเจ็บตัวไปล่ะก็…

 

…ทั้งๆที่โดนเขาต้อนมาให้ติดกำแพงแท้ๆ…

 

“ทาจิบานะ…” เขาเห็นร่างตรงหน้าเกร็งตัวแล้วก็พยายามห้ามใจตัวเองไม่ให้ขำออกมา

 

ยิ่งโซสึเกะมองจ้องนิ่งๆ มาโคโตะก็ยิ่งเกร็งตัว ถ้าได้สังเกตจะเห็นว่าไหล่นั่นสั่นน้อยๆ

คิดว่าตัวเองเป็นกระต่ายตัวเล็กๆหรือไง…..

โซสึเกะยังคงมองนิ่ง แต่อีกฝ่ายเห็นเขาทำหน้าดุ จากหน้าที่แดงๆก็เริ่มมีความหวาดกลัวปนเข้ามาอยู่ด้วย ไม่ว่ายังไงมาโคโตะก็ยังเป็นคนที่ปกป้องคนอื่นได้ดีกว่าปกป้องตัวเองอยู่หลายขุม เห็นตัวเริ่มสั่นหน่อยๆแล้วก็แกล้งต่อไม่ลง เขาหัวเราะออกมาเล็กน้อย มาโคโตะเจอปฏิกิริยาเหนือความคาดหมายก็ได้แต่มองอย่างงุนงง

 

“ฉันคงติดใจรอยยิ้มนายมากจริงๆ..”

ตั้งแต่ 5 ปีก่อนนั้น…

“และฉันไม่ได้คิดจะญาติดีอะไรกับนานาเสะทั้งนั้น” โซสึเกะพูดต่อ มาโคโตะหน้าหงอยแทบจะทันควัน “ฉันมีหนทางของฉัน ขอให้นายเข้าใจด้วย ตอนนี้ก็โตๆกันแล้วทั้งนั้น ฉันไม่ทำเรื่องไร้สาระเหมือนเด็กๆหรอก”

 

แล้วมาโคโตะก็ยิ้มให้เขา… ช่างเป็นคนใจดีที่มักน้อยเสียเหลือเกิน

 

“ขอบคุณนะ”

 

“ไม่จำเป็น” โซสึเกะพูดยิ้มๆ

 

เสียงประกาศของสระว่ายน้ำบอกให้รู้ว่าเริ่มให้ถึงการแข่งขันหลักที่พวกเขาต้องเข้าร่วมแล้ว มาโคโตะเบี่ยงตัวออก หมายจะกลับไปรวมตัวกับเพื่อนๆในทีม

 

โซสึเกะจับข้อมือยื้อไว้ ก่อนจะประทับจูบข้างริมฝีปากนั้น

 

“ยินดีที่ได้เจอกันอีกมาโคโตะ” โซสึเกะยิ้มมุมปากให้ “แล้วเจอกันในการแข่งนะ”

 

 

หลังการแข่งขัน ทีมฉลามแพ้ทีมโลมาไปเพียงเล็กน้อย แต่ไม่ใช่เรื่องที่จะเก็บมาใส่ใจอะไรนัก วันนี้เขามาลองเชิงดูเท่านั้น เขามองเลยไหล่ริน สบตาเข้ากับนานาเสะที่ดูจะคิดอะไรได้ไม่มากก็น้อย เขาอดที่จะเหยียดยิ้มออกมาไม่ได้ วันนี้เขาพอใจกับการแข่งนี้แล้ว เขาแค่อยากจะให้นานาเสะได้รู้ถึงความเร็วและความน่ากลัวที่แท้จริง… นี่เป็นเพียงแค่ปฐมบทเล็กๆที่เขาตั้งใจทำ

 

ผมสีมะฮอกกานีเข้ามาในคลองสายตา เขาเหลือบตาไปอีกนิดเห็นมาโคโตะยืนอยู่ใกล้ๆคู่แข่งของตัวเขา สายตานั้นส่งข้อความมากมาย และโซสึเกะสนุกดีที่ทำเป็นไม่รับรู้มัน

 

ก่อนแยกย้ายเขาทำเพียงแค่ยิ้มให้มาโคโตะเท่านั้น ได้มองอีกฝ่ายพยายามปกปิดใบหน้าที่เริ่มแดงแล้วก็อยากจะขำออกมา

เป็นการเริ่มต้นปีที่ไม่เลวทีเดียว…

END.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

Talk:
มาแรงแซงทุกทางโค้ง….
คือคู่นี้ต้องแรงมโนขนาดไหน…. ดิฉันก็มีข้อมูลน้อยนิดเหลือเกินค่ะ เนื่องจากว่าไฮสปีดเล่มสองก็ได้อ่านแบบเวรี่โลว์สปีด O<< เพิ่งอ่านจบไปบทเดียว แถมขี้โกงอ่านข้ามไปข้ามมาอีกตะหาก ก็เก็บข้อมูลได้กระจึ๋งเอามาแต่งคู่นี้ค่ะ (ขอโทษกับการสปอยเล็กๆน้อยๆด้วยนะคะ)

แค่อยากสนองนี๊ดตัวเองนิดหน่อย เพราะตอนแรกที่ปล่อยรูปโซสึเกะออกมา เราตาสว่างว่าโซคุงต้องมาเพื่องาบมาโกะแน่ #ไอแอมซอรี่
พอได้ดูอนิเมไปสองตอน ก็พบว่าแม่งไม่มีโมเม้นของสองคนนี้เลยค่ะ… OTL

แต่ว่าก็พยายามแต่งโดยอ้างอิงจากในอนิเมให้ได้มากที่สุดนะคะ (ตอนที่ทีมฉลามกับทีมโลมาเจอกันหน้าอิวาโทบิสวิมคลับ หลังจากที่โซสึเกะทักทายโกวจังแล้ว เขาสบตากับมาโกะจริงๆนะคะ!!!!! #แรงผลักดันอันน้อยนิดของหนู)

ในฟิคเรื่องนี้จึงเปรยถึงโซสึเกะและการพบกันกับรินและฮารุกะเสียเยอะค่ะ ว่ามาโกะจะได้ออกโรงก็ปาเข้าไปครึ่งตอน ฮา (แถมเกือบแต่งออกมาเป็นมาโกะโซสึเกะอีกตะหาก แย่จรุง~)

อาจจะตกใจว่าทำไมเราคู่แปลกพิศดาร แต่คู่นี้แซ่บนะคะ (ใครหาแหล่งแฟนอาร์ตหลังไมค์มาได้ค่ะ เราพร้อมส่งต่อ อิอิ)

ยังไงก็ตาม คู่นี้อาจจะมีแพลมๆมาเป็นตอนเดียวจบนะคะ ยังไงคู่หลักอย่างมาโกะฮารุ, โซริน, นางิเรย์ ก็มีพลอตไปแล้ว 5-6 ตอน (มายก้อด ฟิคที่ฉันอยากแต่งมันเยอะหลือเกินค่ะ นายน้อยก็มาจ่อคอหอยอยู่อ่ากกกกก)

สำหรับท่านที่อยากลองอ่านตอนเก่าๆดู เชิญได้ที่นี่เลยค่ะ >> จิ้มจึ้ก <<

อยากเขียน 9-11 ด้วยค่ะ (ใครรู้ความหมายของเรากรุณาทวิตและมาสครีมกับเราด่วนนะคะ เราเหงาเปล่าเปลี่ยวเอกาเหลือเกินค่าาา) แต่ช่วยนี้คงปล่อยฟรีกับบันทึกฯออกมาก่อนเรื่อยๆค่ะ

 

ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์หรือแก้คำผิดนะคะ ขอบคุณมากค่ะ

 

Advertisements

4 thoughts on “[Free!~ES~ Fanfic]: Forward

  1. กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซ

    คู่นี้แบบนี้ก็เป็นไปได้นะคะเนี่ย เราเองตอนสองก็จับจิ้นคู่นี้ไม่ได้เลย แต่อ่านฟิคนี้แล้ว อื้มมมมม เป็นไปได้ เป็นไปได้แฮะ <<เอ็งจะพูดซ้ำทำไม

    รอยยิ้มของมาโกะมันสดใสซาบซ่าจนขนาดหนุ่มหน้าดุอย่างโซคลุงยังหลงไหลสินะคะ =///=

    ขอบคุณที่แต่งออกมาค่ะ เป็นประสบการณ์ใหม่ๆlสำหรับเราเลย =///=

    • คือเรามโนมาแรงตั้งแต่ยังไม่มีเนื้อเรื่องให้จิ้นเลยค่ะ ถถถถถถถ
      จากใจอย่างจะแต่งคู่ออกมาอีก อยากให้อะไร(?)กันเยอะๆ(?) แต่ว่าหลุดจะแต่งหลุดคาแรคเตอร์ของโซสึเกะคุงในความเป็นจริงไป เพราะฉะนั้นเลยต้องรอก่อนน่ะค่ะ

      ยังไงก็ขอบคุณมากค่ะที่หลงเข้ามาอ่าน ฮา \(* w *)/

  2. อ่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    มาโกะจังน่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก แงแง #ใสใส น่าร้ากกกกกกกกกกกก ฝุดดดดดดดดดดดดดดดดด
    คืออ่านมาถึงเกือบๆ จบตอนที่จุ๊บนั่นน่ะถึงกะต้องย้อนอ่านทวนว่าใครจุ๊บใคร แล้วจั่วหัวเรื่องสลับหน้าหลังกันป่าววะ แม่งออกมาเป็นมาโกะxโซ จริงๆ ค่ะบ้อย…

    โอ้ยๆๆๆ แต่มาโกะอะมาโกะะะะะะะ ใช่สิ มาโกะเค้าขี้กลัวเป็นกระต่ายน้อย ไม่หน้าดุเหี้ยมเหมือนหล่อนนะยะ ละมาโกะจังเค้าไม่ได้แอ๊บด้วย (แอ๊บเคะ?) มรั่ยยยยยยยยยยยยย มาโกะจังเค้าเป็นอะไรก็ได้ตามแต่คู่(?)ตัวเองอยากให้เปนนนนน

    เดี๋ยวๆๆๆ นะ นังโซสึเกะ ถึงเนื้อถึงตัวมากไปปะ /ตีมือ ละมาโกะจังก็ยืนให้เค้าจุ๊บ จุ๊บเสร็จแล้วไง คือมาโกะจังไม่คิดไรเลออออออออออออออ ประมวลผลมากกว่านี้หน่อยได้มั้ยคะ ไม่ใช่เอะอะก็ยิ้มม กรี๊ดดดดดดด โดนขโมยจุ๊บนะมาโกะจ๊างงงงงงงงงงงง

    ปล. ยามาซากิยิ้มแล้วสดใสเหมือนพระอาทิตย์ ขอโทษนะที่คิดออกแต่อิมเมจเด็กร้านขนมปัง…

    • พี่คะ…
      ร้านขนมปังทำล่อนขำไม่หยุดเลยค่ะ *ช่วยหนูด้วย*
      ถถถถถถถถถถถถถถ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s