[Wanna One fanfiction]: Spatium #2

#02 – 0+1

___________________________________

ไลควานลินยิ้มกว้างจนปวดแก้ม

วันนี้เขาบังเอิญเจอแดเนียลที่ร้านกาแฟด้านล่างอาคารก่อนขึ้นห้องอัดเสียง ตื่นเต้นกับผลงานที่กำลังจะเป็นรูปเป็นร่างมากกว่าเดิม มือไม้เย็นเฉียบทั้งๆ ที่แดเนียลกับเขาก็สนิทกันตั้งแต่เป็นเมมเบอร์ของวง แต่ที่ไม่คาดคิดก็คงจะเป็นวันธรรมดาวันหนึ่งที่ได้รับข้อความแชทที่ส่งตรงจากปารีสของแดเนียลว่าอยากทำงานร่วมกัน

ในรายการเรียลลิตี้ของวงสมัยเดบิวท์ เขายังจำได้… การ์ดวันคริสต์มาสจากมานิโต้หุ่นหมีใบหน้าซามอยด์ที่เขียนให้เขา พี่ชายตัวโตคนนั้นก็ทำให้มันเกิดขึ้นได้จริงๆ

วันธรรมดาวันหนึ่ง ขณะที่ควานลินกำลังถ่ายแฟชั่นลงนิตยสาร คนเป็นพี่ส่งเนื้อเพลงมาให้เป็นการบ้านให้เขามาเกลาต่อพร้อมข้อความส่งท้ายว่า ‘มาไฟแล่บกันสักสี่ห้าเพลงไหม?’ ถึงแม้ตอนนั้นจะอยู่คนละซีกโลกแต่คุยกันบ่อยเท่าที่จะบ่อยได้ ทั้งเนื้อเพลงทั้งทำนอง รวมถึงทีมงานที่ร่วมกันกับทางค่ายเลือกมา ผ่านไปแล้วสี่เดือนก็ได้เริ่มลงมือประกอบรูปร่างความฝัน

Continue reading

Advertisements

[Wanna One fanfiction]: Spatium #1

#01 – 1+0

___________________________________

멈출수 없는 기억 속에
In the memories that cannot be stopped

내 머릿속에 너밖에 안보여
I can only see you in my head

.

.

.

“คัท!”

เสียงตะโกนของผู้ช่วยผู้กำกับดังขึ้นหลังมอนิเตอร์ มือส่งสัญญาณให้นักแสดงทั้งสี่คนคลายสีหน้าตึงเครียดของการเข้าบทบาทลง เสียงพรูลมหายใจดังขึ้นก่อนจะเผยรอยยิ้มรอบวง นักแสดงที่อายุน้อยที่สุดในฉากก้มตัวยิ้มกว้างขอบคุณทีมงานและนักแสดงร่วมฉากทุกคน ใบหน้าเปื้อนยิ้มยังคงแจกจ่ายกระทั่งสต๊าฟที่เข้ามาช่วยซับเหงื่อและเติมเครื่องสำอางค์บนใบหน้า

ขาก้าวยาวพาตัวเองเข้าตรวจซีนที่เพิ่งถ่ายจบหน้ามอนิเตอร์ตัวเล็ก เมื่อเห็นว่าได้อย่างที่หวังไว้ก็ยิ้มขอบคุณทีมงานอีกรอบและปลีกตัวออกไปนั่งพักบนเก้าอี้สนาม มือหนาทั้งสองข้างจับกุมกันอังจ่อริมฝีปากที่พรูเป่าลมหายใจพร้อมถูมือไปมาแม้ว่าอากาศจะไม่หนาวนัก เก้าอี้กองถ่ายนั่งไม่สบายตัวเหมือนอย่างเคย ร่างใหญ่ขยับตัวไปมาเท่ากับจำนวนตะกอนที่ถูกกวนฟุ้งขึ้นมาในสมอง เสียงช่างแต่งหน้าเอ่ยแซวท่าทางต่างจากปกติของเขาเจือด้วยความเป็นห่วง สภาพอากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนตลอดสองสามวันมานี้ทำให้หลายคนเป็นไข้ ทั้งตารางถ่ายทำก็เบียดเสียดเสียจนแทบไม่เหลือเวลาพักผ่อน คนฟังได้ยิ้มขอบคุณ ฟังข้อความจากสต๊าฟลอยผ่านหูโดยไม่โต้ตอบอะไร

Continue reading

[QZGS fanfiction]: 我眼里全都是你

It’s only you in my eyes
Pairing: YeMu
Rate : PG

_____________________________

 

 

恨不得把明天沒收
Wish the day not take you away

 

ปลายนิ้วเรียวรวบสางสลับปอยผมสีอ่อนถักปอยเป็นเปียสองด้านรวบขึ้นจรดหลังศีรษะ มองเงาในกระจกด้านซ้ายขวาไม่มีผมหลุดรุ่ยถือว่าใช้ได้ เจ้าของดวงตากลมยิ้มน้อยๆ ให้กับเงาที่จ้องมาที่เธอเช่นกัน เธอสูดหายใจเข้าลึก พร้อมแล้วสำหรับการเริ่มวันใหม่

 

และเป็นอีกวันที่ไม่มีเยี่ยชิว..

 

เสียงทักทายในห้องซ้อมของสโมสรดูเป็นเช้าที่สดใส คนจำนวนมากหาโอกาสเข้ามาพูดคุยกับเธอตั้งแต่อยู่ที่โรงอาหาร รอยยิ้มราวนางฟ้าถูกแจกจ่ายอย่างถ้วนทั่ว หากภายในใจนั้นแทบไม่เหลืออารมณ์ร่วมด้วยสักนิด นิ้วเรียวคลิกเม้าส์เข้าไอดีมู่อวี่เฉิงเฟิงร่วมฝึกซ้อมกับสมาชิกคนอื่นในทีมดังหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมเอาไว้

ซูมู่เฉิงรู้ดีกว่าอาการแบบนี้มันคืออะไร… และเธอต้องหาทางแก้…

Continue reading

[QZGS fanfiction]: 拼湊的斷音

Patchwork Staccato
Pairing: YeWang
Rate : PG
_____________________________

บรรยากาศคึกคักก็คนร่วมทีมไม่ใช่ว่าไม่ชินตา แต่ภาพที่เคยเห็นคือทุกคนคึกคักอยู่ในโลกออนไลน์หรืออยู่ในสนามแข่ง เมื่อมองไปยังบรรดาชายฉกรรจ์ที่วิ่งเล่นกันกระจายตัวไปทั่ว บ้างก็หยิบมือถือขึ้นถ่ายรูป ทำท่าทางตลกๆ เถียงกันไปมาด้วยเรื่องไร้สาระบ้าง อย่างไรก็ดูเป็นภาพที่หาดูได้ยากและไม่ค่อยน่ามองสักเท่าไหร่

เด็กหนุ่มยืนเยื้องหลังก็เขาไปมองเพื่อนๆ ในทีมสำรองกวักมือเรียกพลางเหลือบตามองกัปตันทีมที่ยังคงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ริมฝีปากเม้มแน่นก่อนตัดสินใจเข้าแตะแขนอีกฝ่าย รอยยิ้มจางนั้นส่งมาที่เขาพร้อมมือใหญ่ที่วางบนศีรษะแผ่วเบา

“ไปเล่นได้แล้วเกาอิงเจี๋ย” กัปตันทีมพูดด้วยน้ำเสียงเอ็นดู เกาอิงเจี๋ยความรู้สึกไว ตั้งแต่ประกาศให้แยกย้ายกันได้ เจ้าเด็กนี่ก็เหลือบมองเขาตลอด

“แล้วกัปตันจะไปไหนครับ?” เกาอิงเจี๋ยมองแววตาเจือความเศร้าของคนหน้า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็น มันไม่อาจนับครั้งได้ ทุกครั้งที่ทีมออกเดินทาง ทุกครั้งที่ไม่ได้ทำการฝึกซ้อม หรือทุกครั้งที่ได้บังเอิญเจอก่อนนอน ด้วยความที่เป็นคนที่เขาเคารพมาก แม้อยากยื่นมือช่วยแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากถาม

แววตาแบบนี้ เขาเห็นมันมาตั้งแต่ก้าวขาเข้าเวยเฉ่าเลยนี่นา…

Continue reading

[QZGS fanfiction] : 當雨停下

When the rain stops
Pairing: YeHuang

_____________________________

ช่วงนี้อากาศไม่ดีเอาเสียเลย…

ทั้งมรสุมเข้า ฝนตก ลมกรรโชกแรง แย่กว่านั้นคือไฟดับ!!

สิ่งมีชีวิตที่หายใจอยู่ในกลอรี่อย่างเขาจะอยู่ได้ยังไงกันเล่า!!

“โอ๊ย! ฉันไม่ไหวแล้วนะ! ไฟมันจะติดๆ ดับๆ แบบนั้นตลอดสองวันเลยหรือไง! ไฟสำรองก็ไม่ได้มีไว้สำหรับกลอรี่ ทำไมนะ ทำไม UPS* มันต้องอยู่ได้ไม่ถึงวันนึงด้วยเนี่ย! เราจะมีทางอื่นที่พัฒนากระแสไฟฟ้า หรือไม่ก็หาเจเนเรเตอร์มาปั่นไฟใช้เอง แบบนั้นก็เปลืองน้ำมันสินะ? สโมสรเรารวยไหม โอ๊ย! ถ้าไม่เล่นกลอรี่แล้วจะทำอะไร!”

คนที่ฟังอย่างจับใจความ ทั่วทั้งสโมสรอาจจะมีแค่คนเดียวคือกัปตัน

“หาอย่างอื่นทำไปก่อนสิ หวงเส้าเทียน” เสียงนิ่งเรียบนั้นไม่ได้ช่วงให้หวงเส้าเทียนรู้สึกว่าได้รับการช่วยเหลือแม้แต่น้อย “ไม่ก็พักอยู่ที่ห้องของตัวเอง”

“พักที่ห้องเฉยๆ มีหวังฉันเหี่ยวตายพอดี รู้ไหมว่ามันไม่ง่ายเลยนะกับการนั่งเฉยๆ ซึ่งฉันนั่งเฉยๆ มาสองวันแล้วไม่นับวันนี้ สอง! วัน! เลยนะ! โชคดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ใช่ช่วงแข่ง แต่ก็นั่นแหละ ฉันเหี่ยวแห้งตายใน QQ ที่โคตรจะเงียบ ใครที่ไหนจะว่างงานเหมือนหลานอวี่ตอนนี้กัน ฉันจะตายอยู่แล้ว! อ้าว! กัปตัน จะไปไหน?”

“ไปออกกำลังกาย” อวี้เหวินโจวตอบเสียงเรียบ มองนาฬิกาข้อมืออย่างใช้ความคิด ดูท่าว่าเขาต้องปรับการใช้ชีวิตช่วงนี้เสียหน่อยแล้ว

Continue reading

[QZGS fanfiction] : 每天

Everyday
Pairing: YeGuo
Rate : PG
_____________________________

ชีวิตประจำวันของเจ้าของร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่แห่งหนึ่งในเมือง H นั้นเหมือนเดิมทุกวัน เริ่มตั้งแต่ตื่นเช้ามาดูความเป็นไปของกะดึก สั่งอาหารมาให้ตัวเองและเด็กเฝ้าร้านกะเช้า อยู่ยาวเล่นเกมบ้างเดินดูร้านรอบๆ บ้างจนถึงเย็น หากวันไหนมีถ่ายทอดสดคนก็มากหน่อย ต้องอยู่คุมเคาน์เตอร์คิดเงินพวกเครื่องดื่มและขนมช่วยคนที่เฝ้ากะนั้นๆ เข้าเล่นเกมจนดึก เสร็จแล้วก็นอน เป็นอย่างนี้วนไปจนกระทั่งชายคนหนึ่งปรากฏตัว

ชายคนนั้นสมัครเป็นพนักงานที่ร้าน อยู่โยงกะดึก ขออยู่กินที่ร้านดูไร้ที่ไป แรกเริ่มก็ไม่คิดว่าชีวิตประจำวันของเธอจะเปลี่ยนแปลงไปได้ขนาดนี้

พนักงานกะดึกยังคงรับเพิ่มเหมือนเดิม คนที่เคยเป็นกลับโดนแต่งตั้งให้เป็นหัวเรือใหญ่ในการก่อตั้งสโมสร หน้าที่ที่เคยอยู่เฝ้าร้านกลับได้ห้องพิเศษ มีเพียงห้องนอนที่ยังอยู่อยู่ในห้องเก็บของเหมือนเดิม ไม่รู้ว่าเจ้าตัวติดใจอะไรนัก

ชีวิตประจำวันของเธอ ตื่นมาเข้าห้องพิเศษก่อนลงไปที่ร้าน ดูเพื่อนสนิทและชายเคยแปลกหน้านั่งเล่นเกมและเรียนรู้การบริหารกิลด์รวมถึงสิ่งที่ต้องคำนึงในการจัดตั้งสโมสร จากนั้นลงด้านล่างเพื่อดูแลความเป็นไปของร้านและตรวจบัญชีของกะดึกที่ผ่านมา กินข้าว ขึ้นชั้นสองไปยังห้องพิเศษ ขลุกอยู่ในนั้นทั้งวัน มีลงไปชั้นล่างเป็นครั้งคราวเพื่อดูแลพนักงานและลูกค้า ก่อนจะขึ้นมาหมกตัวอยู่ในห้องพิเศษอีกครั้ง

เธอไม่รู้สึกแปลกประหลาดทั้งยังเคยชินกับการเปลี่ยนแปลงนี้ได้ดีมากถึงมากที่สุด อย่างไรเสียทุกอย่างก็มาจากการตัดสินใจของเธอล้วนๆ แม้จะพูดได้ไม่เต็มปากว่ามีใครบางคนคอยชักจูงอยู่เบื้องหลังหรือไม่

Continue reading

[QZGS fanfiction] : 我可以教妳喔

I can teach you
Pairing: YeLan
Rate: PG
_____________________________

ไม่ได้อยากมาที่นี่เลยจริงๆ…

คนที่พบเจอในอินเตอร์เน็ตอาจจะเป็นคนที่ยืนต่อแถวซื้อกาแฟต่อจากเรา เพื่อนร่วมห้องที่นิสัยดีอาจจะเป็นนักเลงคีย์บอร์ดสุดเกรียนที่เราโพสด่ามันเช้าเย็น คนแปลกหน้าอาจกลายเป็นเพื่อนซี้ คนสนิทข้างตัวอาจเป็นศัตรู คนที่อยู่ไกลจากเราพันลี้อาจจะรู้สึกสนิทใจด้วยกว่าคนที่อยู่บ้านเดียวกัน เราไม่รู้หรอกว่าคนแปลกหน้าที่เดินสวนกันในวันนี้  สุดท้ายวันหนึ่งอาจจะกลายมาเป็นคนสนิทของเราก็ได้

เมืองกว้าง ถนนสายยาว ทางเดินที่เต็มไปด้วยผู้คน กระทั่งเป็นยาวเช้าตรู่แบบนี้ กระเป๋าเดินทางที่ลากตามหลังหยุดชะงัก หมวกไหมพรมถูกดึงลงให้ปิดใบหน้ามากขึ้นแม้มันจะไม่ได้ช่วยอะไร ร่างโปร่งค่อยย่อตัวลงแสร้งทำเป็นผูกเชือกรองเท้า จนหัวใจที่เต้นกระหน่ำแรงนั้นแผ่วลงจึงยืนขึ้น ปัดกางเกงและขยับหมวกไหมผมให้เข้าที่ เพลงในหูฟังกำลังเริ่มเพลงใหม่ พลันสายตาที่เหลือบขึ้นมองตรงไปยังเบื้องหน้า ประสานเข้ากับเจ้าของควันบุหรี่ที่จุดสิ้นสุดปลายทาง

ขาก้าวเดินไปข้างหน้าต่าง มองเลยไปยังทิศทางเดิมประหนึ่งไม่ได้สบตากับใครทั้งสิ้น เมื่อหันกลับมาถนนซ้ายขวาโล่งแล้วก้าวยาวๆ วิ่งข้ามไปอีกฝั่ง ตัดทะลุเข้าซอยข้างหน้าโดยไม่สนใจแผนที่ที่เปิดคาอยู่บนหน้าจอมือถือ ลัดเลาะไปจนเจอคาเฟ่ยี่สิบสี่ชั่วโมง กลิ่นกาแฟที่ลอยอวลอยู่ในบรรยากาศทำให้เขาสงบใจลงได้ หลังจากสั่งเครื่องดื่มแล้วจึงกดเข้า QQ กดชื่อเพื่อนของตัวเองและเริ่มรัวนิ้วด่ามันในทันที

Continue reading