[Daomu fanfiction] The Traveller – 2

超現實 – Surreal
_________________________________

ไอ้วันสองวันที่ว่านี่มันเมื่อไหร่กัน….

 

ผมนั่งอย่างเบื่อหน่ายกับสภาพการคุมขังที่เข้มงวดมากขึ้น เวรยามที่เคยมาเฝ้าบ้างไม่เฝ้าบ้างกลับมีมาทุกวัน วันหนึ่งผลัดเวรกันสองถึงสามรอบ แต่ละรอบอาจจะคนหนึ่งหรือสองคน จำนวนคนไม่มีผลอะไรกับเท่าไหร่นัก เพราะตราบใดที่มันยังนั่งเฝ้าอยู่หน้าห้อง ผมก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ไม่มีความกล้าพอที่จะวางเดิมพันย่องออกไปตอนมันหลับ ในสภาพนี้ต่อให้แก้มัดที่มือและขาได้ ผมก็สู้มันไม่ได้ โชคดีที่หัวหน้าหัวเน่าครั้งก่อนที่เล่นงานผมเสียหนักยังใจดีฝากยากินยาทามาให้ลูกน้องคอยทำแผลให้ ช่างบริการดีไม่มีที่ติ หากจะถามว่าทำไมไม่สงสัยว่ายาไว้ใจได้หรือไม่ ผมมีเหตุผลดีๆ อยู่ข้อสองข้อนะ

หนึ่ง หน้าตายาก็พาราเซตามอลเหมือนที่ผมเคยกินเป๊ะ

สอง ที่หลอดยาทาก็ตัวเดียวกับที่นายอ้วนซื้อติดบ้านไว้ให้ ผมเห็นมันจนชินตา

ถ้าเกิดจะลงทุนสอดไส้มา ปั๊มอัดเม็ดยากันมาล่ะก็… ผมก็ควรจะตายไปให้รู้แล้วรู้รอด ไม่ต้องอยู่ให้ลำบากสังคมผู้ก่อการร้าย

Continue reading

Advertisements

[Daomu fanfiction] 等待着你 – 15 *完*

– 15 –
竟已是我的所有 – it’s all I got

______________________________________

หลังจากประโยคนั้นเมินโหยวผิงก็จากไป ผมนั่งอยู่ร้านเล่นไม่กี่วันก็ได้เจอเขาอีกในรูปแบบต่างๆกัน เรียกได้ว่าไม่ได้หายตัวไปเสียทีเดียวทำให้ผมไม่รู้สึกรู้สาเท่าใดนัก การได้เจอกันอีกครั้งด้วยภารกิจที่จริงจังมากขึ้น ผมกับนายอ้วนไปตามสืบเรื่องราวของเขาที่บ้านของจางฉี่หลิงที่แท้จริง เมินโหยวผิงในตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว ใบหน้าที่เรียบเฉยถูกช่วงเวลาล้างสมองจากผมและนายอ้วนให้แสดงความรู้สึกออกมาบ้าง ทั้งยังได้เห็นสีหน้าร้อนรนที่เห็นได้ยากของเมินโหยวผิง ผมที่จับตาดูการเปลี่ยนแปลงสิ่งเหล่านี้รู้สึกลิงโลด กำแพงบางอย่างระหว่างผมกับเขาคอดบางลง

คำทักที่บอกว่า ‘หากพวกคุณสองคนอยู่ด้วยกัน ไม่ช้าก็เร็ว คนหนึ่งต้องตายเพราะอีกคน’ นั้นทำให้ประสาทของผมขมวดตึงแน่น และแทบขาดกับการหายไปของนายอ้วนและเมินโหยวผิงในทะเลสาบ เป็นบทพิสูจน์ความบ้าบิ่นของผมที่ลงไปตามจนได้พบ รู้สึกราวกับสามารถตายตาหลับแม้สถานที่นี้จะไม่มีทางออก

Continue reading

[Daomu fanfiction] 等待着你 – 14

– 14 –
如果有一天… – If one day…

______________________________________

หลังจากที่นายอ้วนบอกจุดประสงค์ที่มาผมก็อึ้งไป แต่ก็นึกสนุกไปด้วยกับการ ‘จัดวันเกิดล่วงหน้าย้อนหลัง’ นี้ แผนของนายอ้วนไม่มีอะไรมาก แค่จัดการซื้อของตามที่บอกก็พอ เรียกง่ายๆว่าประหนึ่งกินเลี้ยงปกติ แค่มีเค้กเป็นตัวชูโรงเท่านั้น และพอพูดถึงเค้กผมก็ดันมานั่งนึกว่าเค้กอะไรที่เมินโหยวผิงกินได้ แม้นายอ้วนจะบอกว่าเมินโหยวผิงจะรสอะไรหรือไม่มีรสก็เอาใส่ปากกลืนได้อย่างไม่เป็นปัญหา แต่ผมก็อยากจะให้เค้กก้อนแรกที่เมินโหยวผิงกินเป็นรสชาติที่ได้ลองแล้วชอบด้วย นายอ้วนเบ้ปากแล้วพูดเสียดสีว่าผมคงต้องทำวิจัยและทำวิทยานิพนธ์ออกมาสักเล่มหากอยากรู้คำตอบข้อนี้

อีกเรื่องที่นายอ้วนนึกสนุกอยากทำคือเสื้อของเมินโหยวผิง อยากให้ใส่เสื้อสีชมพูสักครั้ง นายอ้วนหวังถึงขนาดพกมาในเป้ด้วย ผมจึงบอกไปตรงๆว่าเรื่องนี้น่าจะยากพอๆกับเรื่องรสชาติเค้ก แต่จะลองดูก็ได้ เขาว่าจะให้ผมย่องเข้าห้องอาสามที่เมินโหยวผิงพักอยู่แล้วโกยชุดออกมาให้หมดตู้ เหลือแต่เสื้อยืดสีชมพูเท่านั้น เมินโหยวผิงน่าจะยอมใส่เพราะไม่เหลืออะไรอื่นเป็นตัวเลือกแล้ว ผมอดเถียงไม่ได้ว่าทำไมต้องเป็นผมที่เข้าไปเสี่ยงตายอยู่เรื่อยด้วย เรื่องนี้ไม่มีทางที่เมินโหยวผิงจะจับไม่ได้แน่นอน คนเสนอจึงไหล่ตกอย่างยอมทำใจ ให้ผมรับขึ้นไปเอาเสื้อสีชมพูใส่ลงให้กองเสื้อผ้าของเมินโหยวผิงให้มันอยู่บนสุดเท่านั้น

Continue reading

[Daomu fanfiction] 等待着你 – 13

– 13 –
悸动的 – Throbbing

______________________________________

ช่วงหลังนี้หวังเหมิงเริ่มชินกับเมินโหยวผิงมากขึ้น เขาสามารถเล่นไมน์สวีปเปอร์ได้จบเกมโดยที่มีคนนิ่งเงียบยืนมองจากด้านหลัง บางทีก็สลับให้เมินโหยวผิงนั่งอยู่หน้าจอ ท่าทางเหมือนโดนบังคับ หวังเหมิงเพียรสอนเล่นเกมโปรดอยู่ค่อนวัน เมินโหยวผิงยังไม่แตะเมาส์ขยับสักนิด และทุกครั้งที่เมินโหยวผิงทำอะไรที่หวังเหมิงเห็นแล้วไม่ชอบใจ สิ่งที่เกิดขึ้นคือหวังเหมิงจะหันหน้ามาหาผมพร้อมสีหน้าหลากหลายเจือความเพลียใจ ทุกครั้งผมได้แต่ยักไหล่ตอบเขา

Continue reading

[Daomu fanfiction] 等待着你 – 12

– 12 –
3.1415 住在同一世界的 – living in the same world

______________________________________

นายอ้วนมองผมยกเป้ลงมาด้านล่าง เขาเหลือบมองปฏิทินแล้วเหมือนเพิ่งคิดขึ้นได้ว่าเย็นวันนี้เป็นวันที่ผมจะกลับหางโจว ก่อนจะสังเกตว่าหน้าตาผมดูต่างไปจากปกติ เมินโหยวผิงนั่งอยู่ข้างนายอ้วนลุกเดินออกไปอีกทางทันทีไม่เห็นผมเดินเข้ามาร่วมวงด้วย ชายร่างท้วมเหมือนรู้จังหวะอยู่แล้ว จึงนั่งเงียบปล่อยให้ผมค่อยพรูคำบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นรวดเดียวจนจบโดยไม่ถามขัด เขาไม่พูดปลอบหรือเอ่ยคำใด ได้แต่ตบบ่าอย่างเข้าใจ แล้วเลี่ยงถามเรื่องเวลากลับของผมแทน ถึงตรงนี้เมินโหยวผิงก็เดินกลับเข้ามานั่งด้วยอย่างรู้งาน

เจ้าของบ้านถามเรื่องจุดหมายต่อไปของคนที่นั่งเงียบอยู่ ได้ความว่าเขาจะกลับไปอยู่กับผมจนกว่าจะคิดอะไรออก และนั่นคงเป็นเวลาไม่นานนัก นายอ้วนทำท่าทีสนใจอยากตามไปด้วยแต่ติดตรงนัดคุยกับลูกค้าไว้หลายเจ้า บอกว่ายังไงจะติดต่อผมไปหรือบางทีอาจจะไปเซอร์ไพรส์ถึงที่ ผมกล่าวต้อนรับอย่างเต็มใจ ไม่เห็นเหตุผลที่ต้องปฏิเสธ
Continue reading

[Booking] Daomu fanfiction – 等待着你

dmbjonly_O04menu

เปิดจองสำหรับรอบไปรษณีย์ (อย่างเป็นทางการ)
วันที่ในใบเมนูก็ไม่ได้แก้ด้วย (ฮา)
ใครที่ไม่สะดวกไปงาน สามารถจองได้ผ่านฟอร์มนี้นะคะ >> http://goo.gl/forms/afpXTvczlK

ทางเราจะตอบอีเมลกลับให้เร็วที่สุดค่ะ

ขอบคุณค่ะ

[Daomu fanfiction] 等待着你 – 11

– 11 –
距离 – distance

______________________________________

หลายร้อยคำถามวนอยู่ในสมองของผม เรื่องที่เมินโหยวผิงจะออกเดินทางผมเข้าใจ สิ่งที่เขาอยากตามหาผมก็เข้าใจ แต่ที่ไม่เข้าใจคือการมีอยู่ของผมหรือกระทั่งนายอ้วนมีอยู่ในชีวิตเขาเพื่ออะไร ในหัวของผมนิ่งงัน เงียบเชียบ… เหมือนว่ามันไม่อยากคิดอะไรอีกต่อไปแล้วและไม่รับรู้สิ่งใดอีก ผมได้ยินแค่นายอ้วนออกมาได้ยินพอดีและเสนอตัวว่าจะเตรียมของให้ถ้าต้องการ แต่เมินโหยวผิงไม่ได้ต้องการอะไรและไปตัวเปล่า จึงเข้าใจว่าคงไม่ได้ค้างแรมที่ไหน

หลังจากมื้อเย็นที่นายอ้วนทำเผื่อเทียนจื่อจบลง ผมแยกขึ้นมาจัดการตัวเองและนั่งยืดขาอ่านนิยายอยู่บนเตียงแม้เนื้อความจะไม่เข้าหัวนัก เสี้ยวหนึ่งในหัวผมพยายามอย่างยื่งที่จะเข้าใจว่าเวลานี้เพื่อนใหม่อาจจะมีประโยชน์ตรงความต้องการมากกว่า หรือเรื่องอาจจะเล็กน้อยเกินกว่าจะขอแรงทางนี้ ….ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม มันไม่เป็นผล

Continue reading