Untitled Story – 3 –

สถาบันกวดวิชาหมิงเต๋อเป็นอาคารสูงสามชั้น สภาพไม่ใหม่นัก มีนักเรียนอยู่ประปราย พอเข้าไปในตัวอาคาร บรรยากาศขมุกขมัวอัดแน่นแม้จะติดไฟสว่างโร่ บันไดปูนอยู่สองฟากอาคาร มีบันไดเลื่อนเก่าๆจากชั้นแรกไปยังชั้นลอย หน้าตาเหมือนเพิ่งมาต่อเติมทีหลัง ใต้บันไดเลื่อนเก่ามีร้านขายขนมขบเคี้ยวและเครื่องดื่มที่สภาพเก่าซอมซ่อ หญิงท้วมสูงอายุยืนจัดขนมลงบนชั้นวางเขรอะสนิม มีเสียงดังครืดๆออกมาจากตู้น้ำอัดลม ด้านข้างของร้านมีหลอดไฟเก่าๆเปิดให้แสงสว่างมัวๆ

 

เทียนอวี่นั่งอยู่แถวหน้าเคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ อันที่จริงเขาควรจะกลับได้แล้ว แต่เทียนอวี่เมื่อยล้า ข้างนอกแดดแรงราวกับจะเผาคนได้ หลังจากที่หลิงเซิงขึ้นไปสอนแล้ว เขาจึงมานั่งรอให้เหงื่อแห้ง อย่างน้อยก็ให้ขาหายเมื่อยเสียหน่อย เพราะเจ้าโคมไฟนี่ทีเดียว ที่ทำให้เขาต้องเดินหาไปทั่วกว่าจะเจออันที่ถูกใจ เดินแต่ละทีเหมือนขาถูกถ่วงด้วยตุ้มเหล็ก หลิงเซิงก็เดินแยกไปดูอีกทาง ปล่อยให้เขาต้องเดินหาอยู่คนเดียว ท้ายแล้ว หลิงเซิงไม่ได้ซื้ออะไรเพิ่มเติม ในขณะที่เขาได้โคมไฟกับนาฬิกาที่ถูกใจมา จากนั้นเทียนอวี่ไปเดินเลือกซื้อพรมเช็ดเท้าที่ร้านถัดไปอีกสองช่วงตึก แดดแรงทำให้เขาเสียเหงื่อและอ่อนล้าต้องมานั่งเอาแรงอยู่ที่นี่

Continue reading

Untitled Story – 2 –

เทียนอวี่ลืมตาขึ้นมาในชั่วโมงที่เข็มสั้นชี้เลขสิบเอ็ด

หลิงเซิงนั่งหันหลังให้เขาอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือ คนเพิ่งตื่นพยายามปรับสายตารับสภาพแสงจ้าในห้อง มองไปรอบๆก่อนจะลุกขึ้นมานั่ง ได้ยินเสียงแตรรถจากถนนด้านหน้าตึก ได้ยินเสียงแม่ค้าจากตลาดข้างๆ เทียนอวี่กระพริบตาปริบๆ กลับไปมองแผ่นหลังนั้น เอียงคอสงสัย แล้วก็ยกมือตัวเองขึ้นมามอง

 

“ตื่นแล้วเหรอ?” หลิงเซิงพูดทั้งๆที่ไม่หันกลับมา มือยังคงง่วนเขียนขีดบนหน้ากระดาษ

 

“อา…อรุณสวัสดิ์” ร่างโปร่งบิดตัวอยู่บนเตียงอย่างเกียจคร้าน ผลักเรื่องการจับมือยามค่ำคืนให้ออกไปจากหัว ก่อนจะยันตัวขึ้นมานั่งบนเตียง กระพริบตาปริบๆไล่ความง่วงงุน

 

“จะเที่ยงแล้ว….” เสียงทุ้มเอ่ยสวนไปแทบจะในทันที

 

“อืม… หิว…” เที่ยนอวี่ลุกขึ้นจากเตียง หยิบอุปกรณ์แล้วเดินหายออกไปจากห้อง

Continue reading

Untitled Story – 1 –

เสียงดังก่อกแก่กจากหน้าประตูทำให้คนในห้องหยุดมือที่กำลังจัดของ ขายาวก้าวไปเปิดประตูให้คนด้านนอกเสียก่อน คนมาใหม่พยักพเยิดหน้าให้เป็นคำทักทายด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับจะไม่แยแสสิ่งใด มือสองข้างถือกล่องกระดาษลังสีน้ำตาลซ้อนกันสามชั้น วางไว้ที่เตียงฝั่งตัวเองแล้วเริ่มลงมือเปิดกล่องจัดของบ้าง เสียงที่เกิดขึ้นในห้องมีเพียงเสียงกุกกัก เสียงสิ่งของกระทบกัน ผู้มาใหม่เงียบราวประกาศเจตจำนงไม่อยากรู้จักมักจี่ใครทั้งสิ้นด้วยการก้มหน้าก้มตาจัดของ เดินไปมาในห้องราวกับไม่เห็นร่างโปร่งที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่ก่อนเลย คนจัดเสร็จก่อนจึงเหลือบตามองอีกฝ่าย เริ่มชวนคุยทำลายบรรยากาศที่เงียบวังเวงนี้ลงเสีย ในเมื่ออีกคนไม่เริ่ม เขาเริ่มเองก็ได้

Continue reading