[Daomu fanfiction] Parallel line

不再是朋友
No longer just a friend

____________________________________

ทุกสิ่งที่มี ไม่สามารถรั้งนายเอาไว้ได้…

ไม่เคยให้ความหวัง เฉกเช่นไม่เคยได้รับความหวัง…

เพราะแบบนั้น ฉันจึงเจ็บปวด…

  Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -9-

隐形 – Stealth
[張起靈*吳邪]
_________________________________

กระทั่งช่วงสถานการณ์แบบนี้ ร้านของอาสามยังคงเปิดทำการตามปกติ แน่นอนว่าเปิดกับปิดต่างกันที่เปิดประตูหรือปิดประตูเท่านั้น ยังไงก็ไม่มีลูกค้าอยู่แล้ว วันนี้ไม่มีลมพัดสักแอะพาให้รู้สึกอึดอัดทั้งกายใจ แสงแดดยังคงแผดแสงสีส้มลงบนพื้นถนน พวกเรานั่งอยู่โต๊ะกลางร้านเงียบเชียบ ตกลงกันอย่างไม่ได้นัดหมายว่าจะเอาสัมภาระกองไว้แถวๆ นี้ก่อนอย่างไม่ใส่ใจ

เราคงจะเงียบกันไปอีกนานหากนายอ้วนไม่เปิดประเด็น “จะเงียบให้มันได้อะไรขึ้นมา? เงียบไปเพื่อนนายก็ไม่ฟื้นคืนชีพหรอก! … เออ หรืออาจจะฟื้นมาแล้ว?”

ผมตบหน้าผาก ผิดเองที่คาดหวังความมีสาระจากผู้ชายคนนี้ “นั่นสินะ… พอเถอะ หมดชั่วโมงแผ่เมตตาแล้ว อาอินเล่าที่นายรู้มา คายออกมาให้หมดล่ะ”

Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -8-

只要你站在身边 – As long as you stand by my side
[張起靈*吳邪]
_________________________________

ชายหนุ่มหน้าละอ่อนกำลังง่วนกับซุปในหม้อที่เดือดปุดส่งกลิ่นหอมไปทั่ว ดวงตาภายใต้กรอบแว่นดูอารมณ์ดี มือเรียวจัดเตรียมมื้อเช้าไม่หยุดโดยมีเสียงทีวีเป็นผู้ประกาศข่าวภาคเช้าดังเป็นเพื่อน อวี๋อินผู้ตื่นแต่เช้ายืนดักผมอยู่ข้างห้อง เขาพูดว่าขอซื้อเวลาต่ออีกนิด เพราะทำใจที่ไปโดยไม่บอกใครไม่ได้ พ่อใหญ่และพ่อรองต่างรู้และเข้าใจเรื่องดวงตาไม่เที่ยงนี้ ต่อให้รู้ว่าอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่สามารถช่วยแก้ไขอะไรได้ แต่ทั้งสองก็ต้องเป็นห่วงอยู่แน่ๆ ผมพยักหน้ารับรู้และไม่คิดว่าเป็นเรื่องที่คอสะบั้นตอนนี้ เรายังมีเวลาอยู่นิดหน่อย พวกเราตื่นเช้าก็จริงแต่ยังไม่ทันอวี๋ถงที่ไม่แน่ใจว่าลงมาทำมื้อเช้าตั้งแต่กี่โมง

“มีอะไรกัน?” พ่อรองเปิดประตูมาเจอผมและอวี๋อินปรึกษากันร้องถาม ท่าทีง่วงงุนและไม่สบอารมณ์เพราะต้องตื่นเช้าแสดงอาการออกชัดเจน

Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -7-

不容易 – Not easy
[張起靈*吳邪]
_________________________________

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ราวกับเพิ่งได้ลืมตาตื่นไม่นาน แต่ตอนนี้พวกเราอยู่หน้าบ้านเดี่ยวพร้อมสวนในเฟสสาม ซึ่งตั้งอยู่ในเขตที่ดินราคาแพงบริเวณวงแหวนรอบนอกของตัวเมือง มีแขวนป้ายเขียนคำว่า ‘อวี๋’ เป็นที่เรียบร้อย ผมรู้ดีว่าตอนนี้ผมควรมีสติให้มาก ทั้งการเรียกชื่อของแต่ละคน หากพลาดก็คงหมายถึงความยุ่งเหยิงที่จะมีมากขึ้น จากที่นั่งง่วงงุนมาตลอดทางมาตื่นเต็มตาก็ตอนนี้เอง นายอ้วนที่ดูท่าจะสนุกมาตลอดยังถึงกับต้องตบบ่าอวี๋อิน(ในร่างของผม)อย่างเห็นอกเห็นใจ ระหว่างทางในรถผมยังเพลียอยู่มาก พ่อรองด่าอะไรผมก็ไม่ค่อยได้ฟัง เมื่อเห็นความอ่อนเพลียของผม พ่อรองจึงเขกหัวไม่แรงนักมาหนึ่งที ราวกับเป็นการผ่อนปรนให้สักครั้ง กับเส้าตี๋อวี้ผมแค่ยิ้มแล้วลูบหัวเสียหนึ่งทีก่อนจะหลับยาวยันมาอยู่หน้าบ้าน

บ้านของอวี๋อินดูอบอุ่นน่าอยู่ผิดกับบ้านของผมลิบลับ พ่อหน้าละอ่อนตัดผมสั้นทั้งสองคนของอาอินเป็นตำรวจทั้งคู่และยังเป็นฝาแฝดกันอีกด้วย ดีหน่อยที่พ่อใหญ่ใส่แว่นและดูอ่อนโยนกว่าพ่อรองเยอะจึงง่ายต่อการแยกแยะ ผมเอ่ยทักอย่างเกร็งเล็กน้อยก่อนจะแนะนำให้ทุกคนรู้จักเพื่อนๆ ที่ติดสอยห้อยตามมาด้วย แม้ว่าพ่อทั้งสองจะมีคำถามตอนที่แนะนำนายอ้วนก็ตาม ก็หน้าตาดูไม่ใช่รุ่นเดียวกันเลยนี่นะ…

Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -6-

把你的手给我 – Give me your hand
[張起靈*吳邪]

_________________________________

เรื่องราวของการเดินอยู่ในป่าอาจจะจบลงอย่างง่ายดาย พวกเราติดต่ออีไท่และได้กลับบ้านกันอย่างมีความสุข ทั้งหมดนี้คงเกิดขึ้นไม่ได้ถ้าลืมตาตื่นขึ้นมาเจอเพดานเถาวัลย์ยั้วเยี้ยชวนขนลุก ผมสะดุ้งตัวผุดนั่งมองรอบตัวอย่างเหงื่อตก จะเอาอีกแล้วเหรอ คราวนี้ย้ายทั้งคณะได้เลย เพื่อนเกลอตัวนี้จะขยันหรือว่างไปไหม… แต่เดี๋ยวก่อน เรามีเมินโหยวผิง ต่อให้เคลื่อนย้ายคนทั้งโลกหรือแค่มดสักตัว เรือพ่วงนี่ควรรู้สึกเป็นคนแรกจึงจะถูกต้อง คิดได้แล้วจึงมองหาเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ไหนไกล… ข้างตัวผมนี่เอง

Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -5-

不打擾 – don’t want to bother
[張起靈*吳邪]

_________________________________

 

ช่วงวินาทีที่ความอดทนและความเหนื่อยล้าแตะถึงเพดาน แม้กระทั่งการหายใจก็ดูเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก อุณหภูมิในร่างกายขึ้นสูง ผิวหนังรู้สึกเย็นชื้นเหงื่อ ตามมาด้วยอาการหน้ามืด ผมเดินย่างแต่ละก้าวด้วยความสนิทชิดเชื้อกับทุกลำต้นที่ใช้ในการช่วยพยุงร่างไม่ให้ล้มไปเสียก่อน ประสาทตาก็เริ่มไม่โฟกัส เห็นเป็นแผ่นหลังเมินโหยวผิงด้านหน้าเลือนๆ ที่ดูเหมือนจะจงใจเดินช้าลงเพื่อรอผม กับแผ่นหลังของนายอ้วนที่อยู่ไกลๆ เมื่อทั้งคู่ยังอยู่ในระยะสายตา ผมตัดสินใจยืนนิ่งสักพักเพื่อสูดหายใจเข้าลึก อากาศในป่าบริสุทธิ์มากก็จริง ถ้าไม่ใช่ในสถานการณ์เช่นนี้ก็พอจะมีอารมณ์ชื่นชมธรรมชาติอยู่หรอก

เมินโหยวผิงยืนถัดไปจากผมเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ นายอ้วนเองก็เหมือนจะเดินกลับมาดูอาการด้วยแม้จะยังมึนตึงกับผมอยู่ ทันใดนั้น ผมเห็นร่างของตัวเองจากทางหางตา กำลังล้มลงบนพื้น

ยังไม่ทันได้รู้ตัว ผมก็วิ่งด้วยแรงทั้งหมดที่มี ลืมสิ้นทุกความเจ็บปวด ก้มประคองร่างตัวเองขึ้นมาตรวจเช็คการหายใจ

Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -4-

迷路 – Lost
[張起靈*吳邪]
_________________________________

ความปวดแปลบไปทั่วทั้งตัวคือสิ่งแรกที่ผมรู้สึกหลังจากที่ลืมตาขึ้นมา ท้องฟ้าเบื้องหน้าเป็นสีน้ำเงินเข้ม เม็ดฝนเริ่มตกปรอยปราย ผมคงจะตื่นเพราะความหนาวชื้น ยังไม่กล้าขยับตัวลุกขึ้น ได้แต่ลองขยับตามแต่ละส่วนของร่างกายเพื่อตรวจดูว่ามีอะไรแตกหักหรือไม่ ส่วนที่ปวดช้ำที่สุดคงจะเป็นสะโพก กะพริบตาถี่ๆ เพื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาก็ไม่แปลกใจนัก ทุกจังหวะที่หล่นกระแทกพื้นเป็นสะโพกตลอด กระดูกไม่หักก็ถือว่ายังมีบุญคุ้มตัวอยู่บ้าง พอขยับไหวก็เริ่มกะเผลกร่างตัวเองไปนั่งหลบเม็ดฝนใต้ร่มไม้ใหญ่ เปิดกระเป๋าสำรวจทรัพยากรที่มีแล้วก็ชะงัก ในมือของผมคือกระเป๋าของอวี๋อิน นึกอย่างไรก็ไม่ออกว่าไปสลับกันเมื่อไหร่ตอนไหน ในนี้ไม่มีอะไรมากนักด้วยเนื่องจากของกินส่วนใหญ่อยู่ในกระเป๋าของผม ซึ่งตอนนี้คิดในแง่ดีว่าคงอยู่กับอวี๋อิน อย่างน้อยก็พอโล่งใจได้ว่าหมอนั่นคงยังไม่อดตายไปอีกหลายวัน ในขณะที่กระเป๋าในมือผมอยู่ได้อย่างเก่งก็คงเย็นวันรุ่งขึ้น

ฝนตกหนักขึ้นยิ่งลำบากในการก่อกองไฟกลางแจ้ง ทำได้เป็นกองเล็กๆ ทั้งยังต้องจุดใหม่อยู่เรื่อยทำเอาน่ารำคาญใจไม่น้อย ด้วยสภาพร่างกายที่แทบไม่อยากกระดิกตัว ผมก็เผลอหลับด้วยความเพลียไปก่อนที่จะทันได้คิดอะไรต่อ

Continue reading