[Daomu fanfiction] 连接 -12- *完*

就當作祕密 就深藏在心 – It’s secret hidden deep inside

_________________________________

สัมผัสได้ถึงความกดดันอย่างมีที่มาแต่ไม่รู้ที่ไป ผมกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงสีขาวของโรงพยาบาล กลิ่นยาฆ่าเชื้ออวลไปทั่ว ห้องผู้ป่วยพิเศษของผมมีเตียงข้างๆ เป็นอวี๋อินนี่พูดจ้อไม่หยุด ต่อล้อต่อเถียงกับนายอ้วนจนเวียนหัว อีกฟากหนึ่งของเตียงคือแหล่งกำเนิดความกดดันบางอย่างนั้น

เมินโหยวผิงนั่งบนเก้าอี้ มองมายังผมอย่างเงียบงัน

คิดถึงสาเหตุก็อาจจะเป็นเพราะผมนอนอยู่ตรงนี้อีกครั้งแล้ว ความถี่มันออกจะมากเกินกว่าปกติ สภาพก็ยับเยินไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้ว หลังมือมีเข็มถ่ายน้ำเกลือเข้าเส้นเลือด อย่าว่าแต่คนอื่นเลย ขนาดหมอยังบ่นกรอกหูทันทีที่ผมฟื้นว่าทำอะไรผลีผลามไม่รู้จักคิดหน้าคิดหลัง ซึ่งนั่นก็จริง… ไอ้ ‘คิดหน้าสามคิดหลังสี่’ ผมลืมมันไปสิ้นด้วยสิ่งที่เกิดขึ้นช่วงหลังมานี้ไม่มีเหตุผลหรือตรรกะใดรองรับได้สักอย่าง

Continue reading

Advertisements

[Daomu fanfiction] 连接 -11-

我的世界的中心 – The center of my world
_________________________________

จะเรียกว่าเป็นกรรมที่ทำตัวเองล้วนๆ อาจจะเป็นวลีจำกัดความที่ดีแล้วในสภาพตอนนี้

อวี๋อินตัวติดกับผมมากกว่าเดิม คอยกันท่าเมินโหยวผิงทุกทาง แม้ว่าปกติเมินโหยวผิงไม่มีท่าทีแสดงออกอะไรเลยก็ตาม ผมเข้าใจในความระแวงของอวี๋อินพอๆ กับการข่มใจอดทนรับความน่ารำคาญนี้ไว้ ผมผิดเองที่ไม่ระวัง และผมคงจะรู้สึกแย่กว่านี้หากมันมีอะไรเกิดต่อจากตอนนั้นจริง ถ้าไม่มีเสียงของอวี๋อินแทรกขึ้นมา เรื่องราวจะดำเนินไปทางไหนก็ยากจะคาดเดา ยากจะจินตนาการถึง

ผมที่นั่งหากรวยสวยๆ มาเซ่นไหว้กลับโดนนายอ้วนเอาข้อมูลม้วนหนาโบกศีรษะเป็นการให้รางวัลด้วยความรักแทบหน้าหงาย ลากทุกคนออกมาซื้อของหาอะไรอย่างอื่นทำสงบสติอารมณ์บ้าง

Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -10-

宿命 – Destiny
_________________________________

ผมมักจะเห็นอะไรแถวหางตาอยู่บ่อยๆ เช่น มีคนยืนอยู่นอกหน้าต่างหรือเป็นมือกวักเรียก พอเดินไปดูก็ไม่เจอใคร บางทีได้ยินเสียงเด็กวิ่งเล่น แต่ในบริเวณนั้นไม่มีเด็กอยู่เลยสักคน ช่วงแรกผมไม่ติดใจสงสัย กระทั่งมันเริ่มพัฒนาจากแค่มองเห็นเป็นสัมผัสได้ ซึ่งก่อความน่ารำคาญอย่างมาก หลายครั้งที่นั่งอยู่ขอบหน้าต่างก็ถูกดึงปลายเสื้อจากทางด้านหลังโดยไม่มีสาเหตุ ดีที่ไม่ถึงขั้นหงายล้ม ระดับยังคงที่อยู่ที่ความรำคาญ นายอ้วนออกความเห็นว่าผมคงได้เปิดมิติโลกใหม่เข้าให้แล้ว …..ไร้สาระทั้งหมดทั้งมวล หากเจ้าพวกนี้มันเอาปืนยิงได้ คงไม่ต้องทนหน่ายใจนัก และนี่คงเป็นสาเหตุที่ไม่สามารถออกจากบริเวณบ้านได้ ตอนกลางวันบางทียังแยกแยะไม่ค่อยออก ตอนกลางคืนก็อาจจะไม่รอดหากอยู่ข้างนอก อย่างที่บอกว่าผมโชคดีที่ร้านอาสามไม่ค่อยมีคน เพราะฉะนั้นหากเห็นคนมาป้วนเปี้ยนก็ฟันธงได้เลยว่าเป็นเพื่อนเกลอแน่นอน

อีกสิ่งหนึ่งที่เกิดความเปลี่ยนแปลงคงเป็นอวี๋อินที่ทำตัวติดกับผมชอบกล ติดในระดับที่เรียกได้ว่าต้องมีไส้สักขดที่พันกันอยู่ ดำรงตำแหน่งเคียงข้างทุกพื้นที่นั่ง เดินๆ ตามกันมาสักพักก็เข้ามาโหนกอดคอทั้งที่ตัวอวี๋อินในร่างกายผมค่อนข้างหนัก ไม่รู้ว่าเจ้าตัวเกิดอาการโหยหาน้องชายในระดับความนัวเนียที่เท่าเทียมกัน ผมเป็นเสมือนที่ระบายอารมณ์ของอวี๋อิน ยังดีที่มีเมินโหยวผิงคอยจับแยกบ้าง

Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -9-

隐形 – Stealth
[張起靈*吳邪]
_________________________________

กระทั่งช่วงสถานการณ์แบบนี้ ร้านของอาสามยังคงเปิดทำการตามปกติ แน่นอนว่าเปิดกับปิดต่างกันที่เปิดประตูหรือปิดประตูเท่านั้น ยังไงก็ไม่มีลูกค้าอยู่แล้ว วันนี้ไม่มีลมพัดสักแอะพาให้รู้สึกอึดอัดทั้งกายใจ แสงแดดยังคงแผดแสงสีส้มลงบนพื้นถนน พวกเรานั่งอยู่โต๊ะกลางร้านเงียบเชียบ ตกลงกันอย่างไม่ได้นัดหมายว่าจะเอาสัมภาระกองไว้แถวๆ นี้ก่อนอย่างไม่ใส่ใจ

เราคงจะเงียบกันไปอีกนานหากนายอ้วนไม่เปิดประเด็น “จะเงียบให้มันได้อะไรขึ้นมา? เงียบไปเพื่อนนายก็ไม่ฟื้นคืนชีพหรอก! … เออ หรืออาจจะฟื้นมาแล้ว?”

ผมตบหน้าผาก ผิดเองที่คาดหวังความมีสาระจากผู้ชายคนนี้ “นั่นสินะ… พอเถอะ หมดชั่วโมงแผ่เมตตาแล้ว อาอินเล่าที่นายรู้มา คายออกมาให้หมดล่ะ”

Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -8-

只要你站在身边 – As long as you stand by my side
[張起靈*吳邪]
_________________________________

ชายหนุ่มหน้าละอ่อนกำลังง่วนกับซุปในหม้อที่เดือดปุดส่งกลิ่นหอมไปทั่ว ดวงตาภายใต้กรอบแว่นดูอารมณ์ดี มือเรียวจัดเตรียมมื้อเช้าไม่หยุดโดยมีเสียงทีวีเป็นผู้ประกาศข่าวภาคเช้าดังเป็นเพื่อน อวี๋อินผู้ตื่นแต่เช้ายืนดักผมอยู่ข้างห้อง เขาพูดว่าขอซื้อเวลาต่ออีกนิด เพราะทำใจที่ไปโดยไม่บอกใครไม่ได้ พ่อใหญ่และพ่อรองต่างรู้และเข้าใจเรื่องดวงตาไม่เที่ยงนี้ ต่อให้รู้ว่าอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่สามารถช่วยแก้ไขอะไรได้ แต่ทั้งสองก็ต้องเป็นห่วงอยู่แน่ๆ ผมพยักหน้ารับรู้และไม่คิดว่าเป็นเรื่องที่คอสะบั้นตอนนี้ เรายังมีเวลาอยู่นิดหน่อย พวกเราตื่นเช้าก็จริงแต่ยังไม่ทันอวี๋ถงที่ไม่แน่ใจว่าลงมาทำมื้อเช้าตั้งแต่กี่โมง

“มีอะไรกัน?” พ่อรองเปิดประตูมาเจอผมและอวี๋อินปรึกษากันร้องถาม ท่าทีง่วงงุนและไม่สบอารมณ์เพราะต้องตื่นเช้าแสดงอาการออกชัดเจน

Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -7-

不容易 – Not easy
[張起靈*吳邪]
_________________________________

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ราวกับเพิ่งได้ลืมตาตื่นไม่นาน แต่ตอนนี้พวกเราอยู่หน้าบ้านเดี่ยวพร้อมสวนในเฟสสาม ซึ่งตั้งอยู่ในเขตที่ดินราคาแพงบริเวณวงแหวนรอบนอกของตัวเมือง มีแขวนป้ายเขียนคำว่า ‘อวี๋’ เป็นที่เรียบร้อย ผมรู้ดีว่าตอนนี้ผมควรมีสติให้มาก ทั้งการเรียกชื่อของแต่ละคน หากพลาดก็คงหมายถึงความยุ่งเหยิงที่จะมีมากขึ้น จากที่นั่งง่วงงุนมาตลอดทางมาตื่นเต็มตาก็ตอนนี้เอง นายอ้วนที่ดูท่าจะสนุกมาตลอดยังถึงกับต้องตบบ่าอวี๋อิน(ในร่างของผม)อย่างเห็นอกเห็นใจ ระหว่างทางในรถผมยังเพลียอยู่มาก พ่อรองด่าอะไรผมก็ไม่ค่อยได้ฟัง เมื่อเห็นความอ่อนเพลียของผม พ่อรองจึงเขกหัวไม่แรงนักมาหนึ่งที ราวกับเป็นการผ่อนปรนให้สักครั้ง กับเส้าตี๋อวี้ผมแค่ยิ้มแล้วลูบหัวเสียหนึ่งทีก่อนจะหลับยาวยันมาอยู่หน้าบ้าน

บ้านของอวี๋อินดูอบอุ่นน่าอยู่ผิดกับบ้านของผมลิบลับ พ่อหน้าละอ่อนตัดผมสั้นทั้งสองคนของอาอินเป็นตำรวจทั้งคู่และยังเป็นฝาแฝดกันอีกด้วย ดีหน่อยที่พ่อใหญ่ใส่แว่นและดูอ่อนโยนกว่าพ่อรองเยอะจึงง่ายต่อการแยกแยะ ผมเอ่ยทักอย่างเกร็งเล็กน้อยก่อนจะแนะนำให้ทุกคนรู้จักเพื่อนๆ ที่ติดสอยห้อยตามมาด้วย แม้ว่าพ่อทั้งสองจะมีคำถามตอนที่แนะนำนายอ้วนก็ตาม ก็หน้าตาดูไม่ใช่รุ่นเดียวกันเลยนี่นะ…

Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -6-

把你的手给我 – Give me your hand
[張起靈*吳邪]

_________________________________

เรื่องราวของการเดินอยู่ในป่าอาจจะจบลงอย่างง่ายดาย พวกเราติดต่ออีไท่และได้กลับบ้านกันอย่างมีความสุข ทั้งหมดนี้คงเกิดขึ้นไม่ได้ถ้าลืมตาตื่นขึ้นมาเจอเพดานเถาวัลย์ยั้วเยี้ยชวนขนลุก ผมสะดุ้งตัวผุดนั่งมองรอบตัวอย่างเหงื่อตก จะเอาอีกแล้วเหรอ คราวนี้ย้ายทั้งคณะได้เลย เพื่อนเกลอตัวนี้จะขยันหรือว่างไปไหม… แต่เดี๋ยวก่อน เรามีเมินโหยวผิง ต่อให้เคลื่อนย้ายคนทั้งโลกหรือแค่มดสักตัว เรือพ่วงนี่ควรรู้สึกเป็นคนแรกจึงจะถูกต้อง คิดได้แล้วจึงมองหาเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ไหนไกล… ข้างตัวผมนี่เอง

Continue reading