[Daomu fanfiction] The Traveller – 16 *完*

喜劇收場 – Happy Ending
_________________________________

เราสามคนกลับมาอยู่บ้าน วันๆ ไม่ทำอะไร หลังจากกลับมาผมหลับยาวไปสองวันเต็มด้วยความอ่อนเพลีย ตื่นมาพบว่านายอ้วนจัดแจงซื้อวัตถุดิบสำหรับมื้อใหญ่ ผมคิดถึงอาหารฝีมือนายอ้วนเป็นอย่างมาก แค่ได้ยินท้องก็ร้องเสียงดังแล้ว เย็นวันนั้นเรากินกันอิ่มหนำจนแทบลุกไม่ขึ้น ปิดท้ายด้วยเหล้ากินกันเมานอนเกลื่อนพื้นบ้าน หลังจากนั้นมาได้สามวันเป็นการอยู่บ้านเฉยๆ นั่งเล่นมือถือดูอะไรไปเรื่อยเปื่อยให้หมดวัน

วันนี้นายอ้วนไม่อยู่บ้าน เขาบอกผมว่ามีธุระจะเข้าเมือง ผมขี้เกียจเลยปล่อยเขาไปกับเมินโหยวผิง ปรากฏว่าเมินโหยวผิงไม่ไปด้วย นั่งเงียบๆอยู่กับผมทั้งวัน ไม่ทำอะไรยิ่งกว่าผมเสียอีก ผมยังพอหาเรื่องขึ้นไปเก็บของหรือนั่งเขียนบันทึกบ้าง ช่วงขณะที่เขียนบันทึกนี่เอง อยากดูหน้าตาของแผ่นผ้าไหมและแผ่นลอกลาย จึงขึ้นไปหามาดูประกอบการบันทึก พบว่ามันไม่อยู่แล้ว…

ภาพของนายอ้วนตอนออกนอกบ้านเมื่อเช้านั้นฉายซ้ำเข้ามาในสมอง เขาสะพายกระเป๋าอันเดียวกับที่ใช้ลงกรวย… เท่ากับว่าจะเอาไปขายใช่ไหม.. เอาไปขายมันก็ดีเพราะไม่รู้จะเก็บไว้ทำไม แต่การเอาไปขายไม่เท่ากับเปิดตัวตนว่าเรายังทำอาชีพนี้อยู่ หากมีคนตามหาตัวจ้างลงกรวยจะว่าอย่างไร หากคิดในแง่ดีหน่อย แถวนี้คนรู้จักหน้าค่าตาไม่เท่าแถวร้านอาสาม ขายไปก็คงไม่มีใครเชื่อว่าไปคีบมาเองกับมือ ทั้งเรื่องที่เกิดขึ้นยังเหนือธรรมชาติจนไม่น่าห่วงว่าจะมีใครเชื่อ ต่อให้นายอ้วนฝอยทั้งวันทั้งคืน อย่างมากทุกคนคงแค่สนุกไปด้วยแต่ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องจริง

Continue reading

Advertisements

[Daomu fanfiction] The Traveller – 12

追逐 – Chase
_________________________________

ผมตื่นมาตอนที่นายอ้วนกับจางฉี่หลิงเปิดประตูเข้ามาในบ้าน ลมหนาวเข้าปะทะตัวทำให้ผมลุกขึ้นนั่งมามองรอบตัว พบว่าเป็นคนเดียวที่ยังนอนอยู่ กะพริบตาสองสามทีประมวลผลว่าที่นี่ที่ไหน ทำไมนายอ้วนกับเมินโหยวผิงใส่ชุดโบราณได้ เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าสติดีแล้วผมจึงลุกขึ้นไปบ้วนปากเอาน้ำลูบหน้าให้ตื่น เข้ามาจิบชาร้อนบนโต๊ะพักหนึ่งฉินอี้เหิงก็เดินเข้ามาในบ้านในสภาพตลกแปลกๆ เขาใส่ชุดเสื้อคอกลมของจางฉี่หลิงแต่คลุมทับด้วยเสื้อกันหนาวที่พวกเราใส่ตั้งแต่ตอนขึ้นเขา ในมือเปื้อนเลือดทำให้ผมผุดเข้าไปดูสภาพของเขา ฉินอี้เหิงยกมือห้าม บอกว่านี่ไม่ใช่เลือดเขา แต่เป็นเลือดของจิ้งจอกตัวหนึ่งที่นายอ้วนกับจางฉี่หลิงหามาได้ นายอ้วนบ่นอุบเรื่องนี้บ้านหลังนี้ไม่มีอุปกรณ์ทำอาหารอะไรเลย เจ้าของบ้านได้แต่หัวเราะตอบว่าปกติเขาไม่กินสามวันก็อยู่ได้ หากเดินทางก็หาเอาดาบหน้า

เนื่องจากวันนี้เราได้เนื้อกินตั้งแต่มื้อเช้า ผมพลันนึกถึงข้าวสวยร้อนๆ แต่เราไม่ควรคิดถึงสิ่งที่เราไม่มี ขนมปังก็พอจะแทนที่กันได้ เมื่อกินอิ่มนอนหลับแล้ว ได้เวลาแยกย้ายกันทำหน้าที่ ผมกับฉินอี้เหิงลงมือหาสมุดบันทึกซึ่งค่อนข้างกินเวลาเป็นอย่างมาก เล่มหนึ่งมีอะไรจดไว้หมายอย่างตามแต่ละสถานที่ที่ไป บางเล่มก็มีรวมกันสองที่ ผมกราดสายตาหาอย่างอดทน ฉินอี้เหิงเองก็ทำความเร็ว แบ่งกันหากับผมคนละด้านของกำแพง ระหว่างนี้ก็อดไม่ได้ที่จะเปิดดูของในหีบ เป็นรูปปั้นสำริดบ้าง ไม้แกะสลักบ้าง แต่ละชิ้นเป็นของใหม่คุณภาพดี หากนำกลับไปขายคงราคาดีไม่น้อย โชคดีที่ผมไม่สนใจ เปิดดูสมุดไล่ต่อไป

การไล่ดูกินเวลามากกว่าที่คิด นายอ้วนกับจางฉี่หลิงเข้ามาช่วยหากินเวลาไปร่วมชั่วโมง พวกเรายุติการหา ตกลงกันว่าจะออกเดินทางก่อน กลับมาอย่างไรค่อยว่ากัน ผมตรวจดูของในเป้เป็นครั้งสุดท้ายเมื่อเห็นครบเรียบร้อยดีแล้วก็พร้อมเดินทาง

Continue reading

Pre-Order : The Traveller [Q&A]

เปิดพรีออเดอร์แล้วค่ะ (มามุขนี้ตลอด)
สำหรับรอบในงานและรอบไปรษณีย์ เปิดถึงวันที่ 20 ต.ค. นี้เท่านั้นค่ะ :)

เราว่ารอบนี้หลายคนมีคำถาม ขนาดที่เราเองก็ยังสงสัย (ฮา)

[Q&A]
Continue reading

[Daomu fanfiction] The Traveller – 11

我的心还在悸动跳动 这裡没有你
– My heart is still throbbing even you’re not here
_________________________________

ชายตรงหน้าขมวดคิ้วมองผมอย่างไม่เข้าใจ ทั้งผมและเขาต่างมองกันเรียกได้ว่าหัวจรดเท้าเท้าจรดหัว เสี่ยวเกอตรงหน้าผมแต่งตัวย้อนยุคเสมือนคอสเพลย์อยู่ แต่งเป็นขุนนางข้าราชสำนักหมิง มีลายปู่จึหรือลายปักสัตว์มงคลอยู่บริเวณหน้าอก บ่งบอกว่าเป็นขุนนางฝั่งบุ๋นระดับหนึ่ง รูปนกกระเรียนสีขาวฟ้าเลื่อมด้วยสีทองท่ามกลางหมู่เมฆสีสันฉูดฉาดหรูหรา ผ้าพื้นสีน้ำเงินเข้มมีเสื่อมสีเงินปักเป็นลายที่ผมยังไม่ได้ใส่ใจมองนัก

“เจ้าเป็นใคร ชาวต่างถิ่นหรือ ทำไมแต่งตัวชอบกล?”

ผมอ้าปากค้าง พูดมาได้ แล้วนายแต่งตัวไม่ประหลาดตรงไหน หรือจะไปแสดงงิ้วโดยที่ยังไม่ได้แต่งหน้า? หากแต่ไม่ใช่เวลาต่อปากต่อคำ มองเลยไปด้านหลังเห็นฉินอี้เหิงแง้มประตูหลังบ้าน นายอ้วนรอดูจังหวะจากการพูดคุยของผม

“เอ่อ.. เรื่องมันพูดยาก เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันกับเพื่อนกำลังหลงทาง อยากจะถามทาง.. แล้วอาจจะขอพักด้วยสักคืนได้ไหม? นอนหลังบ้านก็ได้ หน้าบ้านก็ได้” ผมพูดช้าอึกอักทำท่าทีเดือดร้อน เมินโหยวผิงตรงหน้ายังมองผมหัวจรดเท้าอย่างออกนอกหน้า ผมไม่สนใจลอบมองเห็นนายอ้วนแว่บออกประตูหลังได้แล้วจึงหันมารีบปิดการขาย “มีฉันกับเพื่อนอีกสองคนที่กำลังมา ฉันวิ่งมาก่อน”

Continue reading

[Daomu fanfiction] The Traveller – 10

我們之間的距離 – Distance between us
_________________________________

ผมยืนนิ่งช็อคอยู่อย่างนั้น ได้สติตอนได้ยินเสียงของนายอ้วนก่นด่าเรื่องที่ผมไม่ยอมช่วยดึงฉินอี้เหิงขึ้นมา มีเขาดึงอยู่คนเดียว แม้ฉินอี้เหิงจะไม่ได้อ้วน หากมีโครงสร้างใหญ่ น้ำหนักตัวมาก

“เสี่ยวอู๋แม่งไร้น้ำใจ ต่อไปใครจะคบ.. มารดามัน! ที่นี่ที่ไหน!!” นายอ้วนตะโกนลั่นพลางขยี้ตา “ไอ้ฉิบผาย คิดว่าไอ้กลไกเปลี่ยนห้องที่เคยเจอว่าล้ำแล้ว อันนี้แม่งถึงขั้นเปลี่ยนสถานที่!”

นายอ้วนวิ่งมั่วทิศไปที่หนึ่ง วิ่งไปได้เกือบกิโลก็วิ่งกลับมา

“ไม่มีผนัง! นี่ไม่ใช่ภาพลวงตา!”

ผมก้มลงจับพื้นดิน มันเป็นดินจริงๆ เอามีดพกแทงพื้นตะกุยดูเจอแต่ดิน ยืนมองทิวทิศน์โดยรอบจะลงละม้ายคล้ายยอดเขาอยู่ แต่ไม่สูงเท่าฉางไป๋ซาน ใบไม้ร่มรื่นสีเขียวน้ำตาล นี่อาจจะกำลังเข้าฤดูหนาว เมื่อคืนสติได้หน่อยสัมผัสได้ว่าอากาศเย็นลงคนต้องเอาเสื้อในเป้ขึ้นมาใส่ พบว่าของในกระเป๋ามีน้อยผิดปกติ ซึ่งระหว่างทางนั้นผมแทบไม่ได้เอาอะไรออกจากเป้เลย กระทั่งไฟฉายที่พกไว้ที่เอวก็ไม่มี หากทำตกต้องได้ยินเสียง แต่มันไม่ใช่แค่ไฟฉาย แท่งไฟเรืองแสง ปืนสำรองในเป้ก็ไม่มี นี่ผิดปกติเป็นอย่างมาก

Continue reading

[Daomu fanfiction] The Traveller – 9

交叉 – Cross
_________________________________

ผมสูดหายใจเข้าลึกพยายามไม่นึกถึงเรื่องราวมากมายบนพื้นที่นี้ ตั้งใจมองเมินโหยวผิงขุดหารอยแยกที่กลบอยู่ใต้หิมะ โพรงจมูกที่ควรจะแห้งเย็นกลับร้อนผ่าวเหมือนน้ำมูกจะไหล ทั้งเช็ดด้วยถุงมือก็แล้วแขนเสื้อก็แล้ว เริ่มเจ็บปลายจมูกจึงให้วิธีสูดหายใจเข้าแรงหน่อยให้มันกลับเข้าไปที่เดิม พลางค่อยถอยออกจากวงเพราะกลัวจะมีคนได้ยิน

“คนแก่มักจะชอบคิดถึงเรื่องเก่าๆ” นายอ้วนคนเลวทักขึ้นมา เขายิ้มเป็นพิธีแล้วขยับเข้ามาใกล้ “เวรจริงๆ ตอนที่มารับก็ร้องตอนนี้ยังจะร้องอีกเรอะ”

“ไม่ได้ร้องเว้ย!” ผมบอกปัด ใครมันจะร้องทุกครั้งที่มาวะ ไม่ใช่เด็กอนุบาลโดนส่งเข้าโรงเรียนครั้งแรกนะ “นายไม่เห็นเหมือนอย่างฉัน นายไม่เข้าใจหรอก ตอนนั้นมันแบบนี้เลย…”

นายอ้วนทำหน้าเหยเกซึ่งกวนประสาทเท้ามาก “วุ้ย เพื่อนนายคนนั้นมันตายไปแล้วเหรอวะ หรือมันไม่กลับมา? เสี่ยวอู๋ถึงได้โยเยแบบนี้?”

“โยเยพ่อง!” ผมด่า “แล้วก็ไม่ได้ร้องเว้ย!”

“อะไร จะบอกว่าเป็นหวัดเหรอ?” พอผมด่าสวนไปว่า ไอ้เวร เขาก็หัวเราะ “ถอยมาซะไกล คิดว่าจะไม่ได้ยินหรือไง?”

ฉินอี้เหิงขยับถอยมาด้วยอีกคน ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ไอ้อ้วนกลมข้างตัวผมมันตัวสั่นกึกๆ ท่าทางจะกลั้นขำอยู่ ผมตอบปัดไปว่าไม่เกิดอะไรขึ้นทั้งนั้นเขาก็ทำท่าประหลาดใจ บอกว่าผิดปกติที่ผมแยกตัวออกมา

Continue reading

[Daomu fanfiction] The Traveller – 8

因为我永远很开心 只要你站在身边
– ‘ Cause I’m always happy as long as you stand by my side
_________________________________

“ขอโทษที่ขัดนะ” เสียงหนึ่งดังขึ้น “ช่วยพาผมลุกไปด้วยได้ไหม?”

ผมลืมฉินอี้เหิงไปเสียสนิท นายอ้วนมองผมอย่างขอความเห็นก่อนจะไปช่วยพยุงแล้วแก้มัดให้ ปากก็ว่าไป “อันที่จริงเราควรจะอยู่ในที่ที่มีโต๊ะน้ำชาหน่อยนะ เดินทางมาก็ไกลน้ำท่าก็ไม่มีให้ นี่มันการรับแขกวัฒนธรรมไหนกัน?”

ชายในชุดสูทยืนขึ้น “ผมคิดว่าเราควรคุยให้จบที่นี่ ที่นี่ปลอดภัย”

“ปลอดภัยสำหรับใคร?” นายอ้วนถามย้อน

“สำหรับพวกเรา” คราวนี้ชายใส่แว่นตอบ “หน้าต่างประตูเยอะช่องเยอะ ไม่ดี”

ฟังแล้วก็พอเข้าใจได้

“หากเราจะฝ่าออกไป…” นายอ้วนเปรยขึ้นพลางขยับหัวไหล่ เขายิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก กราดตามองคำนวณจำนวนคนคร่าวๆ “ไม่ยากเท่าไหร่ มาลองดูกันไหม?”

ผมไม่พูดอะไร หากแต่เมินโหยวผิงอยู่ในสภาพเตรียมพร้อมมาก

“มาออกกำลังกายกันหน่อย!”

Continue reading