[Daomu fanfiction] Game Over -1-

The Iron Triangle
_______________________________

ถนนสายเล็กแทบจะกลายเป็นถนนคนเดิน ผู้คนพลุกพล่านทำให้รถส่วนบุคคลส่วนใหญ่เลี่ยงการจราจรในถนนสายนี้ ทำให้ร้านรวงตั้งขายของกินริมทางเกยมาถึงระยะถนน สองข้างเป็นอินเตอร์เน็ตคาเฟ่แทบจะทั้งแถบ บรรยากาศดูเหมือนจะเงียบก็ไม่ใช่ เอะอะก็ไม่เชิง ฝั่งของกินเสียงคุยก็ดังหน่อย ฝั่งร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่มีแต่เสียงจากจอทีวี ไร้ผู้คนมายืนจอแจด้านนอก มีแต่คนผลุบหายเข้าไปในร้านเป็นระยะเท่านั้น ดูเหมือนว่าเกมส์ออนไลน์กำลังฮิตมากจริงอย่างที่นายอ้วนว่า

หากถามว่าวันนี้พวกเรามาทำอะไร คงตอบได้ว่า ´ทีแรก´ ตั้งใจจะมาซื้อคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ ไปยืนฟังคนขายพล่ามคุณสมบัติที่ผมฟังเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างอยู่เกือบชั่วโมง รู้แบบนี้ควรให้เพื่อนผมสมัยเรียนคณะเดียวกันมาช่วยซื้อให้น่าจะง่ายกว่า แล้วยิ่งพอบอกว่าจะซื้อไปใช้เล่นเกมส์ พนักงานขายก็เชียร์รุ่นที่สูงขึ้นไปอีก แพงเข้าไปกันใหญ่ ทั้งยังการเล่นเกมส์สมัยนี้ใช้วิธีเข้าสู่ระบบด้วยการเสียบการ์ด ไม่ใช่วิธีการพิมพ์เอาอย่างเมื่อก่อนแล้ว ทำให้ต้องซื้อเครื่องมือเพิ่ม … และผมคิดว่านี่มันออกจะมากไปหน่อยสำหรับการซื้อคอมพิวเตอร์สามเครื่องรวดในทีเดียวเพื่อการเล่นเกมส์ที่ไม่เห็นจะได้ประโยชน์อะไรสักนิด

ผมเดินนำออกจากร้านโดยไม่สนใจสายตาก่นด่าของพนักงานขายที่พูดพล่ามให้ผมฟังเป็นนานสองนาน พอออกมาได้กลิ่นของกินสองข้างทางก็แวะสุ่มเอาสักร้าน ตรงข้ามร้านข้าวเป็นอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ที่มีทีวีจอใหญ่เบิ้มอยู่ด้านหน้า ดูเหมือว่ากำลังจะมีแข่งเกมส์อะไรบางอย่าง เสียงจากเครื่องเสียงดังขึ้นกว่าปกติ เรียกฝูงชนทั้งจากในร้านและที่นั่งกินข้าวกันอยู่มาออกันหน้าร้าน เงยหน้ามองจอทีวีขนาดยักษ์ที่กำลังถ่ายทอดสดกันอย่างตั้งอกตั้งใจ นายอ้วนได้ยินคนในร้านพูดกันยิ่งสนใจ หยิบของกินใส่ปากแล้ววิ่งไปร่วมวงด้วยเฉย ทิ้งให้ผมอยู่กับกับข้าวแทบล้นโต๊ะและเมินโหยวผิงที่นั่งเคี้ยวเงียบๆ

Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -12- *完*

就當作祕密 就深藏在心 – It’s secret hidden deep inside

_________________________________

สัมผัสได้ถึงความกดดันอย่างมีที่มาแต่ไม่รู้ที่ไป ผมกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงสีขาวของโรงพยาบาล กลิ่นยาฆ่าเชื้ออวลไปทั่ว ห้องผู้ป่วยพิเศษของผมมีเตียงข้างๆ เป็นอวี๋อินนี่พูดจ้อไม่หยุด ต่อล้อต่อเถียงกับนายอ้วนจนเวียนหัว อีกฟากหนึ่งของเตียงคือแหล่งกำเนิดความกดดันบางอย่างนั้น

เมินโหยวผิงนั่งบนเก้าอี้ มองมายังผมอย่างเงียบงัน

คิดถึงสาเหตุก็อาจจะเป็นเพราะผมนอนอยู่ตรงนี้อีกครั้งแล้ว ความถี่มันออกจะมากเกินกว่าปกติ สภาพก็ยับเยินไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้ว หลังมือมีเข็มถ่ายน้ำเกลือเข้าเส้นเลือด อย่าว่าแต่คนอื่นเลย ขนาดหมอยังบ่นกรอกหูทันทีที่ผมฟื้นว่าทำอะไรผลีผลามไม่รู้จักคิดหน้าคิดหลัง ซึ่งนั่นก็จริง… ไอ้ ‘คิดหน้าสามคิดหลังสี่’ ผมลืมมันไปสิ้นด้วยสิ่งที่เกิดขึ้นช่วงหลังมานี้ไม่มีเหตุผลหรือตรรกะใดรองรับได้สักอย่าง

Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -11-

我的世界的中心 – The center of my world
_________________________________

จะเรียกว่าเป็นกรรมที่ทำตัวเองล้วนๆ อาจจะเป็นวลีจำกัดความที่ดีแล้วในสภาพตอนนี้

อวี๋อินตัวติดกับผมมากกว่าเดิม คอยกันท่าเมินโหยวผิงทุกทาง แม้ว่าปกติเมินโหยวผิงไม่มีท่าทีแสดงออกอะไรเลยก็ตาม ผมเข้าใจในความระแวงของอวี๋อินพอๆ กับการข่มใจอดทนรับความน่ารำคาญนี้ไว้ ผมผิดเองที่ไม่ระวัง และผมคงจะรู้สึกแย่กว่านี้หากมันมีอะไรเกิดต่อจากตอนนั้นจริง ถ้าไม่มีเสียงของอวี๋อินแทรกขึ้นมา เรื่องราวจะดำเนินไปทางไหนก็ยากจะคาดเดา ยากจะจินตนาการถึง

ผมที่นั่งหากรวยสวยๆ มาเซ่นไหว้กลับโดนนายอ้วนเอาข้อมูลม้วนหนาโบกศีรษะเป็นการให้รางวัลด้วยความรักแทบหน้าหงาย ลากทุกคนออกมาซื้อของหาอะไรอย่างอื่นทำสงบสติอารมณ์บ้าง

Continue reading

[Daomu fanfiction] Parallel line

不再是朋友
No longer just a friend

____________________________________

ทุกสิ่งที่มี ไม่สามารถรั้งนายเอาไว้ได้…

ไม่เคยให้ความหวัง เฉกเช่นไม่เคยได้รับความหวัง…

เพราะแบบนั้น ฉันจึงเจ็บปวด…

  Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -8-

只要你站在身边 – As long as you stand by my side
[張起靈*吳邪]
_________________________________

ชายหนุ่มหน้าละอ่อนกำลังง่วนกับซุปในหม้อที่เดือดปุดส่งกลิ่นหอมไปทั่ว ดวงตาภายใต้กรอบแว่นดูอารมณ์ดี มือเรียวจัดเตรียมมื้อเช้าไม่หยุดโดยมีเสียงทีวีเป็นผู้ประกาศข่าวภาคเช้าดังเป็นเพื่อน อวี๋อินผู้ตื่นแต่เช้ายืนดักผมอยู่ข้างห้อง เขาพูดว่าขอซื้อเวลาต่ออีกนิด เพราะทำใจที่ไปโดยไม่บอกใครไม่ได้ พ่อใหญ่และพ่อรองต่างรู้และเข้าใจเรื่องดวงตาไม่เที่ยงนี้ ต่อให้รู้ว่าอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่สามารถช่วยแก้ไขอะไรได้ แต่ทั้งสองก็ต้องเป็นห่วงอยู่แน่ๆ ผมพยักหน้ารับรู้และไม่คิดว่าเป็นเรื่องที่คอสะบั้นตอนนี้ เรายังมีเวลาอยู่นิดหน่อย พวกเราตื่นเช้าก็จริงแต่ยังไม่ทันอวี๋ถงที่ไม่แน่ใจว่าลงมาทำมื้อเช้าตั้งแต่กี่โมง

“มีอะไรกัน?” พ่อรองเปิดประตูมาเจอผมและอวี๋อินปรึกษากันร้องถาม ท่าทีง่วงงุนและไม่สบอารมณ์เพราะต้องตื่นเช้าแสดงอาการออกชัดเจน

Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -6-

把你的手给我 – Give me your hand
[張起靈*吳邪]

_________________________________

เรื่องราวของการเดินอยู่ในป่าอาจจะจบลงอย่างง่ายดาย พวกเราติดต่ออีไท่และได้กลับบ้านกันอย่างมีความสุข ทั้งหมดนี้คงเกิดขึ้นไม่ได้ถ้าลืมตาตื่นขึ้นมาเจอเพดานเถาวัลย์ยั้วเยี้ยชวนขนลุก ผมสะดุ้งตัวผุดนั่งมองรอบตัวอย่างเหงื่อตก จะเอาอีกแล้วเหรอ คราวนี้ย้ายทั้งคณะได้เลย เพื่อนเกลอตัวนี้จะขยันหรือว่างไปไหม… แต่เดี๋ยวก่อน เรามีเมินโหยวผิง ต่อให้เคลื่อนย้ายคนทั้งโลกหรือแค่มดสักตัว เรือพ่วงนี่ควรรู้สึกเป็นคนแรกจึงจะถูกต้อง คิดได้แล้วจึงมองหาเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ไหนไกล… ข้างตัวผมนี่เอง

Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -5-

不打擾 – don’t want to bother
[張起靈*吳邪]

_________________________________

 

ช่วงวินาทีที่ความอดทนและความเหนื่อยล้าแตะถึงเพดาน แม้กระทั่งการหายใจก็ดูเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก อุณหภูมิในร่างกายขึ้นสูง ผิวหนังรู้สึกเย็นชื้นเหงื่อ ตามมาด้วยอาการหน้ามืด ผมเดินย่างแต่ละก้าวด้วยความสนิทชิดเชื้อกับทุกลำต้นที่ใช้ในการช่วยพยุงร่างไม่ให้ล้มไปเสียก่อน ประสาทตาก็เริ่มไม่โฟกัส เห็นเป็นแผ่นหลังเมินโหยวผิงด้านหน้าเลือนๆ ที่ดูเหมือนจะจงใจเดินช้าลงเพื่อรอผม กับแผ่นหลังของนายอ้วนที่อยู่ไกลๆ เมื่อทั้งคู่ยังอยู่ในระยะสายตา ผมตัดสินใจยืนนิ่งสักพักเพื่อสูดหายใจเข้าลึก อากาศในป่าบริสุทธิ์มากก็จริง ถ้าไม่ใช่ในสถานการณ์เช่นนี้ก็พอจะมีอารมณ์ชื่นชมธรรมชาติอยู่หรอก

เมินโหยวผิงยืนถัดไปจากผมเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ นายอ้วนเองก็เหมือนจะเดินกลับมาดูอาการด้วยแม้จะยังมึนตึงกับผมอยู่ ทันใดนั้น ผมเห็นร่างของตัวเองจากทางหางตา กำลังล้มลงบนพื้น

ยังไม่ทันได้รู้ตัว ผมก็วิ่งด้วยแรงทั้งหมดที่มี ลืมสิ้นทุกความเจ็บปวด ก้มประคองร่างตัวเองขึ้นมาตรวจเช็คการหายใจ

Continue reading