[Daomu fanfiction] The Traveller – 1

Pairing : 瓶邪
Warning : ประหนึ่ง AU อีกครั้ง แต่มีความแฟนตาซีค่อนข้างมาก (อะไรนะ? เรื่องก่อนก็แฟนตาซีเหรอ… เราว่าอันนี้แฟนตาซีกว่านะเชื่อเรา!)

超人不能流眼淚 – Superman can’t cry
_________________________________

มืด..

นี่อาจจะเป็นความฝัน…

ลองกะพริบตาดู ได้ความรู้สึกเปลือกตาขยับอย่างลำบาก หันซ้ายขวาก็ยังคงมืด ต้นคอปวดร้าวจากการนั่งหลับคอพับ หากลองเงยหน้ามองลอดช่องว่างข้างจมูกยังพอมองเห็นแสง มือสองข้างถูกมัดติดอยู่กับบางอย่าง… ลองขยับมือจับสัมผัสเย็นๆ น่าจะเป็นเก้าอี้ สถานการณ์แบบนี้เหมือนในละครที่เคยดู… หรือผมจะโดนลักพาตัว?!

Continue reading

[Daomu fanfiction] Game Over -prologue-

The start button

_______________________________

เสียงเอฟเฟคผ่านลำโพงจิ๋วสองฝั่งของหน้าจอพ่วงด้วยเสียงก่อกแก่กรัวไม่หยุด เมื่อชั่วโมงก่อนหน้านี้ผมยังไม่รู้สึกอะไร กระทั่งเสียงเริ่มดังขึ้น ทั้งยังมีคำด่าปนแทรกเข้ามา กวนสมาธิจนทำงานต่อไม่ไหว ผมจึงเงยหน้าจากจอแลปทอปของตัวเองเหลือบมองสองคนที่นั่งอยู่คนละมุมบ้าน หากแต่เสียงรบกวนไม่ปราณี

ผมส่งเสียงเรียกเขาสองสามคำ คนข้างๆ สะกิดก็แล้ว ยังไม่รู้สึกตัว ผมจึงไปยืนข้างๆ มองว่าในจอนั้นมันมีอะไรนักหนา

Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -12- *完*

就當作祕密 就深藏在心 – It’s secret hidden deep inside

_________________________________

สัมผัสได้ถึงความกดดันอย่างมีที่มาแต่ไม่รู้ที่ไป ผมกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงสีขาวของโรงพยาบาล กลิ่นยาฆ่าเชื้ออวลไปทั่ว ห้องผู้ป่วยพิเศษของผมมีเตียงข้างๆ เป็นอวี๋อินนี่พูดจ้อไม่หยุด ต่อล้อต่อเถียงกับนายอ้วนจนเวียนหัว อีกฟากหนึ่งของเตียงคือแหล่งกำเนิดความกดดันบางอย่างนั้น

เมินโหยวผิงนั่งบนเก้าอี้ มองมายังผมอย่างเงียบงัน

คิดถึงสาเหตุก็อาจจะเป็นเพราะผมนอนอยู่ตรงนี้อีกครั้งแล้ว ความถี่มันออกจะมากเกินกว่าปกติ สภาพก็ยับเยินไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้ว หลังมือมีเข็มถ่ายน้ำเกลือเข้าเส้นเลือด อย่าว่าแต่คนอื่นเลย ขนาดหมอยังบ่นกรอกหูทันทีที่ผมฟื้นว่าทำอะไรผลีผลามไม่รู้จักคิดหน้าคิดหลัง ซึ่งนั่นก็จริง… ไอ้ ‘คิดหน้าสามคิดหลังสี่’ ผมลืมมันไปสิ้นด้วยสิ่งที่เกิดขึ้นช่วงหลังมานี้ไม่มีเหตุผลหรือตรรกะใดรองรับได้สักอย่าง

Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -10-

宿命 – Destiny
_________________________________

ผมมักจะเห็นอะไรแถวหางตาอยู่บ่อยๆ เช่น มีคนยืนอยู่นอกหน้าต่างหรือเป็นมือกวักเรียก พอเดินไปดูก็ไม่เจอใคร บางทีได้ยินเสียงเด็กวิ่งเล่น แต่ในบริเวณนั้นไม่มีเด็กอยู่เลยสักคน ช่วงแรกผมไม่ติดใจสงสัย กระทั่งมันเริ่มพัฒนาจากแค่มองเห็นเป็นสัมผัสได้ ซึ่งก่อความน่ารำคาญอย่างมาก หลายครั้งที่นั่งอยู่ขอบหน้าต่างก็ถูกดึงปลายเสื้อจากทางด้านหลังโดยไม่มีสาเหตุ ดีที่ไม่ถึงขั้นหงายล้ม ระดับยังคงที่อยู่ที่ความรำคาญ นายอ้วนออกความเห็นว่าผมคงได้เปิดมิติโลกใหม่เข้าให้แล้ว …..ไร้สาระทั้งหมดทั้งมวล หากเจ้าพวกนี้มันเอาปืนยิงได้ คงไม่ต้องทนหน่ายใจนัก และนี่คงเป็นสาเหตุที่ไม่สามารถออกจากบริเวณบ้านได้ ตอนกลางวันบางทียังแยกแยะไม่ค่อยออก ตอนกลางคืนก็อาจจะไม่รอดหากอยู่ข้างนอก อย่างที่บอกว่าผมโชคดีที่ร้านอาสามไม่ค่อยมีคน เพราะฉะนั้นหากเห็นคนมาป้วนเปี้ยนก็ฟันธงได้เลยว่าเป็นเพื่อนเกลอแน่นอน

อีกสิ่งหนึ่งที่เกิดความเปลี่ยนแปลงคงเป็นอวี๋อินที่ทำตัวติดกับผมชอบกล ติดในระดับที่เรียกได้ว่าต้องมีไส้สักขดที่พันกันอยู่ ดำรงตำแหน่งเคียงข้างทุกพื้นที่นั่ง เดินๆ ตามกันมาสักพักก็เข้ามาโหนกอดคอทั้งที่ตัวอวี๋อินในร่างกายผมค่อนข้างหนัก ไม่รู้ว่าเจ้าตัวเกิดอาการโหยหาน้องชายในระดับความนัวเนียที่เท่าเทียมกัน ผมเป็นเสมือนที่ระบายอารมณ์ของอวี๋อิน ยังดีที่มีเมินโหยวผิงคอยจับแยกบ้าง

Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -9-

隐形 – Stealth
[張起靈*吳邪]
_________________________________

กระทั่งช่วงสถานการณ์แบบนี้ ร้านของอาสามยังคงเปิดทำการตามปกติ แน่นอนว่าเปิดกับปิดต่างกันที่เปิดประตูหรือปิดประตูเท่านั้น ยังไงก็ไม่มีลูกค้าอยู่แล้ว วันนี้ไม่มีลมพัดสักแอะพาให้รู้สึกอึดอัดทั้งกายใจ แสงแดดยังคงแผดแสงสีส้มลงบนพื้นถนน พวกเรานั่งอยู่โต๊ะกลางร้านเงียบเชียบ ตกลงกันอย่างไม่ได้นัดหมายว่าจะเอาสัมภาระกองไว้แถวๆ นี้ก่อนอย่างไม่ใส่ใจ

เราคงจะเงียบกันไปอีกนานหากนายอ้วนไม่เปิดประเด็น “จะเงียบให้มันได้อะไรขึ้นมา? เงียบไปเพื่อนนายก็ไม่ฟื้นคืนชีพหรอก! … เออ หรืออาจจะฟื้นมาแล้ว?”

ผมตบหน้าผาก ผิดเองที่คาดหวังความมีสาระจากผู้ชายคนนี้ “นั่นสินะ… พอเถอะ หมดชั่วโมงแผ่เมตตาแล้ว อาอินเล่าที่นายรู้มา คายออกมาให้หมดล่ะ”

Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -6-

把你的手给我 – Give me your hand
[張起靈*吳邪]

_________________________________

เรื่องราวของการเดินอยู่ในป่าอาจจะจบลงอย่างง่ายดาย พวกเราติดต่ออีไท่และได้กลับบ้านกันอย่างมีความสุข ทั้งหมดนี้คงเกิดขึ้นไม่ได้ถ้าลืมตาตื่นขึ้นมาเจอเพดานเถาวัลย์ยั้วเยี้ยชวนขนลุก ผมสะดุ้งตัวผุดนั่งมองรอบตัวอย่างเหงื่อตก จะเอาอีกแล้วเหรอ คราวนี้ย้ายทั้งคณะได้เลย เพื่อนเกลอตัวนี้จะขยันหรือว่างไปไหม… แต่เดี๋ยวก่อน เรามีเมินโหยวผิง ต่อให้เคลื่อนย้ายคนทั้งโลกหรือแค่มดสักตัว เรือพ่วงนี่ควรรู้สึกเป็นคนแรกจึงจะถูกต้อง คิดได้แล้วจึงมองหาเป็นอันดับแรก ไม่ใช่ที่ไหนไกล… ข้างตัวผมนี่เอง

Continue reading

[Daomu fanfiction] 连接 -4-

迷路 – Lost
[張起靈*吳邪]
_________________________________

ความปวดแปลบไปทั่วทั้งตัวคือสิ่งแรกที่ผมรู้สึกหลังจากที่ลืมตาขึ้นมา ท้องฟ้าเบื้องหน้าเป็นสีน้ำเงินเข้ม เม็ดฝนเริ่มตกปรอยปราย ผมคงจะตื่นเพราะความหนาวชื้น ยังไม่กล้าขยับตัวลุกขึ้น ได้แต่ลองขยับตามแต่ละส่วนของร่างกายเพื่อตรวจดูว่ามีอะไรแตกหักหรือไม่ ส่วนที่ปวดช้ำที่สุดคงจะเป็นสะโพก กะพริบตาถี่ๆ เพื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาก็ไม่แปลกใจนัก ทุกจังหวะที่หล่นกระแทกพื้นเป็นสะโพกตลอด กระดูกไม่หักก็ถือว่ายังมีบุญคุ้มตัวอยู่บ้าง พอขยับไหวก็เริ่มกะเผลกร่างตัวเองไปนั่งหลบเม็ดฝนใต้ร่มไม้ใหญ่ เปิดกระเป๋าสำรวจทรัพยากรที่มีแล้วก็ชะงัก ในมือของผมคือกระเป๋าของอวี๋อิน นึกอย่างไรก็ไม่ออกว่าไปสลับกันเมื่อไหร่ตอนไหน ในนี้ไม่มีอะไรมากนักด้วยเนื่องจากของกินส่วนใหญ่อยู่ในกระเป๋าของผม ซึ่งตอนนี้คิดในแง่ดีว่าคงอยู่กับอวี๋อิน อย่างน้อยก็พอโล่งใจได้ว่าหมอนั่นคงยังไม่อดตายไปอีกหลายวัน ในขณะที่กระเป๋าในมือผมอยู่ได้อย่างเก่งก็คงเย็นวันรุ่งขึ้น

ฝนตกหนักขึ้นยิ่งลำบากในการก่อกองไฟกลางแจ้ง ทำได้เป็นกองเล็กๆ ทั้งยังต้องจุดใหม่อยู่เรื่อยทำเอาน่ารำคาญใจไม่น้อย ด้วยสภาพร่างกายที่แทบไม่อยากกระดิกตัว ผมก็เผลอหลับด้วยความเพลียไปก่อนที่จะทันได้คิดอะไรต่อ

Continue reading